Tożsamość hybrydowa i dostęp do Microsoft 365
Synchronizacja Active Directory z Entra ID, metody logowania (PHS, PTA, federacja), hasła i MFA, zestaw bazowy dostępu warunkowego oraz role administracyjne z PIM. Spójny model tożsamości hybrydowej bez zbędnych zależności od serwerów lokalnych.
Tożsamość hybrydowa łączy konta z Active Directory z Entra ID i Microsoft 365, więc o dostępie do usług chmurowych decydują cztery obszary: narzędzie i zakres synchronizacji, miejsce sprawdzania hasła, polityka haseł i MFA oraz uprawnienia administracyjne w dzierżawie. Błędy w każdym z nich mają skutki w pozostałych: niezweryfikowany sufiks UPN zmienia login, awaria serwerów lokalnych wyłącza logowanie, zasada dostępu warunkowego bez wykluczeń blokuje administratorów, a rola Global Administrator nadana „żeby działało” daje pełną kontrolę nad dzierżawą. Dokument opisuje wszystkie cztery obszary jako jeden model.
Synchronizacja: Connect Sync i Cloud Sync
Microsoft Entra Connect Sync (dawniej Azure AD Connect) to serwer z silnikiem synchronizacji i lokalną bazą SQL, z cyklem co 30 minut. Wysoką dostępność zapewnia drugi serwer w trybie przejściowym (staging mode), który importuje dane, ale niczego nie eksportuje. Microsoft Entra Cloud Sync działa odwrotnie: lekki agent czyta Active Directory i łączy się z chmurą wyłącznie połączeniami wychodzącymi, konfigurację obsługuje usługa w Entra ID, użytkownicy synchronizują się co 10–20 minut, a dla wysokiej dostępności Microsoft zaleca trzy agenty.
Różnice istotne przy wyborze zbiera przewodnik decyzyjny Microsoftu:
| Obszar | Connect Sync | Cloud Sync |
|---|---|---|
| Wysoka dostępność | jeden aktywny serwer i serwer przejściowy | wiele agentów |
| Lasy rozłączone | nie | tak |
| Skala | bez limitu na domenę | 150 tys. obiektów na domenę |
| Rozmiar grupy | do 250 tys. członków | do 50 tys. członków |
| Reguły synchronizacji | zaawansowane (Synchronization Rules Editor) | kreator wyrażeń atrybutów |
| Odwołania między lasami | tak | nie |
| Provisioning grup z Entra ID do AD (poza starszym Group Writeback V1) | nie | tak, wymaga Entra ID P1 |
Connect Sync jest bezpłatny, a Microsoft Entra Connect Health wymaga Entra ID P1. Microsoft nazywa Cloud Sync strategicznym kierunkiem i podaje, że nowe funkcje powstają przede wszystkim tam, więc nowe wdrożenie zaczyna się od Cloud Sync, o ile nie wymaga niczego z kolumny Connect Sync.
Istniejące wdrożenie Connect Sync wymaga aktualizacji do wersji 2.6.84.0 lub nowszej i skonfigurowania uwierzytelniania aplikacyjnego do 7 kwietnia 2027 (stan na październik 2026), bo po tej dacie bez tego synchronizacja przestaje działać. Kreator migracji (Transition to Cloud Sync) obsługuje tylko wąskie środowiska; poza jego limitami zostaje migracja ręczna albo Connect Sync. Dwa narzędzia nie mogą jednocześnie eksportować tych samych obiektów, więc kreator przełącza Connect Sync w tryb przejściowy i zaleca dwutygodniowy okres weryfikacji.
Zakres, UPN i kotwica źródła
Zakres synchronizacji wyznaczają jednostki organizacyjne. Obejmuje się nim OU z kontami pracowniczymi, na przykład OU=Employees,OU=Accounts,DC=corp,DC=example,DC=com. Konta serwisowe i administracyjne zostają poza zakresem, a konta wyłączone przenosi się do osobnej jednostki, bo zakres oparty na OU nie rozróżnia stanu konta.
Entra ID zachowuje sufiks UPN tylko ze zweryfikowanej domeny w dzierżawie. Jeśli sufiks nie jest zweryfikowany (także .local czy domena jednoczłonowa), cały UPN zostaje zastąpiony adresem <MailNickName>@<domena początkowa> w domenie onmicrosoft.com, a wartość jest przeliczana dopiero po zmianie UPN lokalnie albo listy zweryfikowanych domen. Naprawa leży po stronie AD: dodanie example.com jako alternatywnego sufiksu, weryfikacja domeny w dzierżawie i zmiana UPN kont w zakresie. UPN powinien być równy głównemu adresowi SMTP z proxyAddresses.
Kotwica źródła (sourceAnchor) to niezmienny identyfikator łączący obiekt w AD z obiektem w Entra ID, widoczny w chmurze jako onPremisesImmutableId. Connect Sync (od wersji 1.1.524.0) używa dla użytkowników ms-DS-ConsistencyGuid, a dla pozostałych obiektów objectGUID. Kotwicę wybiera się przy instalacji, choć istniejące wdrożenie można przełączyć z objectGUID na ms-DS-ConsistencyGuid (od wersji 1.1.552.0). Po eksporcie obiektu nie można zmienić jego kotwicy, a drugi serwer, także przejściowy, musi używać tej samej. Cloud Sync domyślnie używa ms-DS-ConsistencyGuid z przejściem na objectGUID i nie pozwala zmienić kotwicy.
Dopasowanie kont istniejących w chmurze
Gdy nowy obiekt z AD trafia do dzierżawy z kontami założonymi ręcznie, Entra ID szuka istniejącego odpowiednika. Hard match porównuje sourceAnchor z onPremisesImmutableId (tylko użytkownicy). Soft match porównuje główny adres SMTP z proxyAddresses, a przy ustawieniu SoftMatchOnUpnEnabled także userPrincipalName.
Po dopasowaniu konto z chmury jest zarządzane lokalnie, a każdy atrybut mający wartość w AD zostaje nadpisany, razem z hasłem przy włączonej synchronizacji skrótów. Wartości istniejące tylko w chmurze są tracone, więc przed synchronizacją trzeba je uzupełnić w AD. Dokumentacja zaleca blokować oba rodzaje dopasowania i zdejmować blokadę tylko na czas procedury, w której jest potrzebne:
Connect-MgGraph -Scopes 'OnPremDirectorySynchronization.ReadWrite.All'
$sync = Get-MgDirectoryOnPremiseSynchronization
$sync.Features | Select-Object BlockSoftMatchEnabled, BlockCloudObjectTakeoverThroughHardMatchEnabled, SoftMatchOnUpnEnabled
$sync.Features.BlockSoftMatchEnabled = $true
$sync.Features.BlockCloudObjectTakeoverThroughHardMatchEnabled = $true
Update-MgDirectoryOnPremiseSynchronization -OnPremisesDirectorySynchronizationId $sync.Id -Features $sync.Features
Przy włączonych blokadach obiekt, który powinien połączyć się z kontem z chmury, kończy się błędem synchronizacji, więc na czas dopasowania odpowiednią flagę ustawia się na $false, a potem z powrotem na $true. Blokada soft match ma skutek uboczny: nowe urządzenia dołączone hybrydowo zgłaszają błąd InvalidSoftMatch. Hard match wykonuje się, wpisując w AD do ms-DS-ConsistencyGuid wartość odpowiadającą onPremisesImmutableId konta w chmurze; obie strony zapisane w Base64 muszą być identyczne.
Metody logowania: PHS, PTA i federacja
Metoda logowania działa niezależnie od wyboru narzędzia synchronizacji. Rozstrzyga ją jedno pytanie: kto sprawdza hasło. Synchronizacja skrótów haseł (PHS), uwierzytelnianie przekazywane (PTA) i federacja (AD FS) różnią się wymaganiami wobec infrastruktury, zachowaniem przy awarii i kosztem utrzymania.
W PHS Entra Connect co dwie minuty pobiera z kontrolera domeny skróty haseł zmienionych kont, przetwarza je dodatkowo i wysyła do Entra ID. Do chmury nie trafia ani hasło, ani oryginalny skrót MD4, tylko wynik dalszego hashowania, którego nie da się użyć w ataku pass-the-hash na domenę. Hasło sprawdza Entra ID, więc w logowaniu nie biorą udziału serwery lokalne.
W PTA Entra ID szyfruje hasło kluczami publicznymi zarejestrowanych agentów i umieszcza żądanie w kolejce dzierżawy. Agent odbiera je, sprawdza hasło w AD i odsyła wynik kanałem wychodzącym. W federacji Entra ID przekierowuje użytkownika do własnych serwerów AD FS, co wymaga także serwerów proxy w sieci obwodowej i certyfikatu.
| PHS | PTA | |
|---|---|---|
| Gdzie sprawdzane jest hasło | Entra ID | AD, przez agent |
| Serwery lokalne poza synchronizacją | brak | agenty (zalecane 3) |
| Przy awarii serwerów lokalnych | logowanie działa | logowanie nie działa |
| Konto wyłączone w AD | do 30 minut opóźnienia | od razu |
| Konto zablokowane, wygasłe hasło, godziny logowania | nie obsługuje | obsługuje |
| Wykrywanie wycieku poświadczeń | tak | tylko z dodatkową PHS |
PHS, PTA i Seamless SSO nie wymagają płatnej licencji Entra ID. Licencje wchodzą dopiero przy funkcjach nałożonych na logowanie, takich jak dostęp warunkowy (P1) czy zasady ryzyka (P2).
Stany kont i wymagania agentów
PHS przenosi hasło, ale nie wszystkie stany konta. Stany zablokowania i wygasłego hasła nie są synchronizowane, wyłączenie konta dociera do chmury z opóźnieniem do 30 minut, a atrybut accountExpires nie jest synchronizowany. Synchronizowane konto ma w chmurze domyślnie hasło niewygasające. Jeśli hasła mają wygasać także w chmurze, włącza się funkcję CloudPasswordPolicyForPasswordSyncedUsersEnabled, najlepiej przed uruchomieniem PHS, żeby pierwsza synchronizacja nie ustawiła kontom wartości DisablePasswordExpiration.
W PTA agent dostaje od AD pełny wynik, więc konta wyłączone, zablokowane i z wygasłym hasłem oraz godziny logowania są respektowane w chwili logowania. Z tego powodu konfiguruje się inteligentną blokadę (smart lockout) w Entra ID, żeby atak z internetu nie blokował kont w AD. Microsoft zaleca co najmniej trzy agenty na osobnych serwerach blisko kontrolerów domeny, z ruchem wychodzącym na portach 80 i 443 i bez inspekcji TLS. Instalacja na Server Core i klonowanie maszyny z agentem nie są obsługiwane.
PHS włączona zawsze
Microsoft zaleca PHS niezależnie od wybranej metody i podaje trzy powody, z których tu omówione są dwa. Pierwszy to awaria: organizacje, które miały PHS obok federacji lub PTA, wracały do pracy w ciągu godzin po przełączeniu metody, a pozostałe odbudowywały lokalną infrastrukturę tygodniami (opis przypadków, nie statystyka). Przełączenie nie jest automatyczne i wymaga serwera Entra Connect oraz chmurowego konta administracyjnego, bo konta z AD przy awarii nie zalogują się do portalu.
Drugi powód to wykrywanie wycieku. Wykrycie „Leaked credentials” w ID Protection wymaga PHS dla haseł lokalnych, jest dostępne w Entra ID Free i P1 i zawsze ma wysokie ryzyko. Pełne raporty oraz zasady oparte na ryzyku wymagają P2.
Bezproblemowe logowanie jednokrotne (Seamless SSO) loguje użytkownika bez hasła na komputerze w domenie. Działa z PHS i PTA, a gdy się nie powiedzie, użytkownik widzi zwykły ekran hasła. Funkcja tworzy konto komputera AZUREADSSOACC, którego klucza Kerberos żadne urządzenie nie zmienia, więc Microsoft zaleca ręczną rotację co najmniej co 30 dni poleceniem Update-AzureADSSOForest, raz na las.
Wybór metody i przejście z federacji
Bez szczególnych wymagań wybiera się PHS: najmniej infrastruktury i logowanie działa bez serwerów lokalnych. Wymóg natychmiastowego egzekwowania stanu konta, blokad i godzin logowania wskazuje PTA z PHS jako zapasem. Zewnętrzny dostawca MFA nie wymusza federacji: zewnętrzne metody uwierzytelniania spełniają wymóg MFA zasad dostępu warunkowego, ale nie współpracują z siłą uwierzytelniania. Federacja zostaje przy wymaganiu, którego bez AD FS nie da się spełnić, na przykład logowaniu nazwą sAMAccountName, a jej koszt utrzymania jest najwyższy.
Microsoft zaleca PHS jako metodę docelową przy przejściu z federacji do chmury. Przed pierwszym krokiem konfigurację federacji zapisuje się jako podstawę odwrotu. Przejście obejmuje włączenie PHS, wdrożenie etapowe (staged rollout) dla grup pilotażowych i konwersję domen na zarządzane, jedna po drugiej, w oknie serwisowym. Wdrożenie etapowe nie jest stanem docelowym, bo Microsoft odradza trwałe mieszanie metod, a aplikacje zależne od AD FS migruje się przed jego wyłączeniem.
Hasła: wytyczne NIST i ich przełożenie na AD
Standardy, na których oparto klasyczną politykę haseł (minimum osiem znaków, wielka litera, cyfra, znak specjalny, zmiana co 90 dni, zakaz powtarzania 24 ostatnich haseł), dawno ją porzuciły. Wymuszana zmiana daje przewidywalne warianty (Wiosna2026!, potem Lato2026!), a konto z takim hasłem i bez drugiego składnika zostaje przejęte przy pierwszym ataku typu password spraying, czyli sprawdzaniu kilku popularnych haseł na wszystkich kontach organizacji. Punktem odniesienia są wytyczne NIST SP 800-63B w wersji 4:
| Dotychczasowa reguła | Aktualne zalecenie | Powód |
|---|---|---|
| minimum 8 znaków i wymagana złożoność | minimum 15 znaków, gdy hasło jest jedynym składnikiem, 8 przy MFA; bez wymagań co do rodzajów znaków | reguły składu dają przewidywalne wzorce, długość daje odporność |
| zmiana co 30–90 dni | zmiana tylko przy przesłance ujawnienia | wymuszona zmiana daje kolejne wersje tego samego hasła |
| brak sprawdzania treści hasła | porównanie z listą zakazanych: popularne, słownikowe, związane z organizacją, znane z wycieków | atakujący zaczynają od tych samych list |
| krótki limit długości, zakaz wklejania | co najmniej 64 znaki, wklejanie dozwolone | frazy hasłowe i menedżery haseł |
| pytania pomocnicze i podpowiedzi | brak | odpowiedzi łatwo ustalić z publicznych źródeł |
Zasada haseł dla kont domenowych pochodzi z obiektu zasad grupy połączonego z katalogiem głównym domeny, zwykle Default Domain Policy, w gałęzi Konfiguracja komputera › Zasady › Ustawienia systemu Windows › Ustawienia zabezpieczeń › Zasady konta › Zasady haseł. Te same ustawienia połączone z jednostką organizacyjną działają tylko na konta lokalne komputerów, nie na konta domenowe.
Klasyczna zasada ogranicza minimalną długość do 14 znaków. Nowsze wersje Windows Server pozwalają przekroczyć ten limit ustawieniem „Relax minimum password length limits” w tej samej gałęzi, a ustawienie „Minimum password length audit” zbiera w dzienniku zdarzeń kontrolerów informacje o ustawianych hasłach krótszych niż planowane minimum. Wszystkie kontrolery domeny muszą obsługiwać ten mechanizm, więc wdrożenie zaczyna się od audytu, który Microsoft zaleca prowadzić od trzech do sześciu miesięcy.
Dłuższe minimum dla wybranych kont daje szczegółowa zasada haseł (Fine-Grained Password Policy). Dotyczy użytkowników i globalnych grup zabezpieczeń; zasada przypisana bezpośrednio do użytkownika wygrywa z przypisanymi przez grupy, a Precedence rozstrzyga dopiero między zasadami na tym samym poziomie (wygrywa niższa wartość). Minimalna długość nie podlega limitowi 14 znaków, a wymagania obowiązują od następnej zmiany hasła członków grupy. Przykładowa zasada dla administratorów, tworzona poleceniem New-ADFineGrainedPasswordPolicy i przypisywana grupie przez Add-ADFineGrainedPasswordPolicySubject, ma Precedence 10, minimum 20 znaków, złożoność włączoną, historię 24 haseł, minimalny wiek hasła 1 dzień, maksymalny 365 dni oraz blokadę po 10 próbach na 15 minut (okno obserwacji także 15 minut). Złożoność zostaje włączona do czasu wdrożenia listy zakazanych haseł, bo w samym AD to wbudowany mechanizm odrzucający hasło zawierające nazwę konta. Wygasanie po roku, mimo zalecenia NIST o braku okresowej zmiany, jest etapem przejściowym do czasu wdrożenia listy zakazanych haseł, MFA i wykrywania ujawnionych poświadczeń; wyłączenie wygasania bez tych elementów jest osłabieniem, nie modernizacją.
Microsoft Entra Password Protection dla AD DS składa się z agenta na każdym kontrolerze domeny, który inicjuje pobranie list z Entra ID, i usługi proxy, która przekazuje te żądania. Nowe hasło jest porównywane z globalną listą słabych haseł i z własną listą organizacji (do 1000 pozycji: nazwa firmy, produkty, miasto, nazwy drużyn sportowych), po normalizacji typowych podmian, więc P@ssw0rd jest traktowane jak password. Usługa wymaga licencji Entra ID P1 lub wyższej i ma tryb audytu, od którego zaczyna się wdrożenie. Lista działa przy zmianie i resetowaniu hasła, nie przy logowaniu, więc istniejące słabe hasła zostają do najbliższej zmiany.
Polityka nie obejmuje kont z ustawionym PasswordNeverExpires, a konto usługi z hasłem ustawionym osiem lat temu zwykle ma je zapisane w kilku skryptach. Takie konta wyszukuje Search-ADAccount -PasswordNeverExpires -UsersOnly. Każde z nich, które może być grupowym zarządzanym kontem usługi (gMSA), powinno nim być, bo domena generuje i zmienia jego hasło automatycznie; istniejące gMSA pokazuje Get-ADServiceAccount -Filter *. Konta użytkowników z przypisanym SPN są dodatkowo narażone na Kerberoasting, a zastąpienie ich kontem gMSA usuwa to ryzyko.
Dostęp warunkowy: zestaw bazowy
Dostęp warunkowy działa po pierwszym składniku uwierzytelniania i decyduje, czy wpuścić, zażądać dodatkowej kontroli albo odmówić. Wymaga Entra ID P1 (zawiera go także Microsoft 365 Business Premium), a zasady oparte na ryzyku wymagają P2. Wdrożenie opiera się na zestawie bazowym, ocenie skutków w trybie raportu przed każdym włączeniem i wykluczeniach z właścicielem.
Ustawienia domyślne i zasady zarządzane
Ustawienia domyślne zabezpieczeń (security defaults) są dostępne w Entra ID Free. Wymuszają rejestrację MFA wszystkich użytkowników, MFA dla ról administracyjnych i dostępu do Azure Resource Manager oraz blokują starsze uwierzytelnianie i przepływ kodu urządzenia. Nie da się ich dostosować, a przejście na dostęp warunkowy wymaga ich wyłączenia (Entra ID, Overview, Properties, Manage security defaults). Microsoft włącza je samodzielnie w nowych dzierżawach.
Po ich wyłączeniu Microsoft udostępnia zasady zarządzane, które odtwarzają ich ochronę. Powstają automatycznie w trybie raportu i są włączane po co najmniej 30 dniach (w niektórych dzierżawach szybciej, co zaznaczają powiadomienia i szczegóły zasady), jeśli administrator ich nie ruszy; powiadomienie przychodzi dwa tygodnie wcześniej. Można w nich zmienić stan i wykluczenia, ale nie nazwę, i nie można ich usunąć. Trzeba znać te, które już istnieją, żeby nie dublować wymagań.
Zestaw zasad
Microsoft zaleca jako podstawę zasady z kategorii „Secure foundation” w szablonach i wdrażanie ich razem. Poniższy zestaw zawiera z nich trzy, które nie wymagają zarządzania urządzeniami (CA002–CA004), oraz trzy z innych kategorii: phishing-resistant MFA dla administratorów (Protect administrator, Emerging threats) i dwie zasady ryzyka (Zero Trust, Remote work). Pomija MFA dla Azure management i dla portali administracyjnych, także z „Secure foundation”:
| Zasada | Użytkownicy | Aplikacje i warunki | Kontrola | Licencja |
|---|---|---|---|---|
CA001-Admins-PhishResistantMFA | wbudowane role katalogowe | wszystkie zasoby | Phishing-resistant MFA | P1 |
CA002-AllUsers-RequireMFA | wszyscy użytkownicy | wszystkie zasoby | Multifactor authentication | P1 |
CA003-AllUsers-BlockLegacyAuth | wszyscy użytkownicy | klienci Exchange ActiveSync i Other clients | blokada dostępu | P1 |
CA004-AllUsers-SecurityInfoRegistration | wszyscy poza gośćmi | akcja Register security information | wybrana siła uwierzytelniania | P1 |
CA010-AllUsers-SignInRisk | wszyscy użytkownicy | ryzyko logowania | MFA | P2 |
CA011-AllUsers-UserRisk | wszyscy użytkownicy | ryzyko użytkownika | zmiana hasła | P2 |
Nazwa podaje numer, zakres i skutek według wzoru CA<numer>-<zakres>-<skutek>, tak żeby lista w portalu sortowała się sama.
Siła uwierzytelniania (authentication strength) to wbudowany zestaw dozwolonych metod: Multifactor authentication, Passwordless MFA i Phishing-resistant MFA. Dla administratorów wybiera się ostatnią, ale dopiero po zarejestrowaniu przez nich odpowiednich metod, na przykład klucza FIDO2; w przeciwnym razie zasada zamyka im drogę do portalu. Rejestrację ułatwia Temporary Access Pass. Zewnętrzne metody uwierzytelniania nie współpracują jeszcze z siłą uwierzytelniania.
CA001 obejmuje tylko role wbudowane, a punktem odniesienia jest lista czternastu ról z zasady zarządzanej MFA dla administratorów. Role z zakresem jednostki administracyjnej i role niestandardowe wymagają osobnej zasady. CA003 blokuje to, co nie obsługuje MFA: według Microsoftu ponad 99 procent ataków typu password spray korzysta ze starszych protokołów. Przed jej włączeniem trzeba znaleźć klientów, którzy z nich korzystają, na przykład drukarki wysyłające pocztę czy skrypty czytające skrzynkę protokołem IMAP. CA004 chroni moment rejestracji metod, bo ktoś, kto zna hasło, mógłby inaczej zarejestrować własny telefon; od 6 lipca 2026 obowiązuje też przy rejestracji Windows Hello for Business i Platform SSO w macOS. Opcja All users obejmuje także gości B2B, których można wskazać osobno i objąć odrębną zasadą.
Metody MFA
Administratorzy dostają metody odporne na phishing, wymuszane wbudowaną siłą uwierzytelniania „Phishing-resistant MFA” (wymaga Entra ID P1). Metody różnią się odpornością, wygodą i kosztem:
| Metoda | Odporność na phishing | Wygoda | Koszt |
|---|---|---|---|
| SMS, połączenie głosowe | nie: przejęcie numeru, kod do przepisania na fałszywej stronie | średnia | brak lub opłaty za SMS |
| Kod jednorazowy z aplikacji (TOTP) | nie: kod można przepisać na fałszywej stronie | średnia | brak |
| Powiadomienie push z dopasowaniem liczby | nie: chroni przed zalewaniem powiadomieniami, ale nie przed stroną pośredniczącą | wysoka | brak |
| Passkey w aplikacji uwierzytelniającej | tak | wysoka | brak dodatkowego sprzętu |
| Windows Hello for Business | tak | bardzo wysoka na własnym komputerze | moduł TPM, projekt wdrożenia |
| Klucz sprzętowy FIDO2 | tak | wysoka | zakup kluczy, najlepiej dwóch na osobę |
| Certyfikat, karta inteligentna | tak | średnia | infrastruktura PKI, karty i czytniki |
Strona pośrednicząca w ataku typu adversary-in-the-middle (atakujący w roli pośrednika) przekazuje do prawdziwej usługi hasło, kod i zatwierdzenie push, a po zalogowaniu przejmuje sesję. Metody odporne na phishing są związane z prawdziwym serwerem: FIDO2 i passkey podpisują wyzwanie kluczem przypisanym do domeny, więc podpis wygenerowany dla fałszywej domeny jest bezużyteczny, a uwierzytelnianie certyfikatem opiera się na kanale TLS i weryfikacji certyfikatu serwera.
Tryb raportu przed każdym włączeniem
Każdą zasadę tworzy się w stanie Report-only: system ocenia ją przy każdym logowaniu i zapisuje wynik, ale niczego nie wymusza. Wynik ma cztery warianty: Success, Failure, User action required i Not applied. „User action required” oznacza, że zasada wymagałaby interaktywnej kontroli, na przykład MFA, której tryb raportu nie wykonuje.
Tryb nie ocenia zasad z zakresem akcji użytkownika, więc CA004 testuje się na grupie pilotażowej. Zasady wymagające zgodnego urządzenia mogą w trybie raportu wywoływać na macOS, iOS i Androidzie monit o wybór certyfikatu, więc te platformy wyklucza się do czasu pilotażu. Ocenę wspierają cztery narzędzia:
- Policy impact w widoku zasady pokazuje skutki dla logowań interaktywnych z ostatnich 24 godzin, 7 dni lub miesiąca; wymaga roli Security Reader.
- Dziennik logowań zawiera zakładki Conditional Access i Report-only z wynikiem każdej zasady.
- Skoroszyt Conditional Access insights and reporting zestawia wyniki dla wybranych użytkowników, aplikacji i okresu do 90 dni; wymaga P1 i obszaru roboczego Log Analytics z logowaniami.
- What If symuluje logowanie wskazanego użytkownika lub jednostki usługi.
Wyniki konkretnej zasady wyciąga zapytanie do obszaru roboczego (nazwy wartości podaje dokumentacja Microsoft Graph):
SigninLogs
| where TimeGenerated > ago(14d)
| mv-expand policy = todynamic(ConditionalAccessPolicies)
| where policy.displayName == "CA002-AllUsers-RequireMFA"
| where tostring(policy.result) in ("reportOnlyFailure", "reportOnlyInterrupted")
| summarize logowania = count() by UserPrincipalName, AppDisplayName, wynik = tostring(policy.result)
| order by logowania desc
Wpisy reportOnlyInterrupted obejmują także zwykłe logowania użytkowników, którzy po prostu wykonaliby MFA. Zasadę włącza się po okresie obejmującym wszystkie wzorce logowań, na przykład dwóch tygodniach, gdy wyniki są wyjaśnione: logowanie, którego MFA nie obsłuży, to konto do wykluczenia, klient do naprawy albo użytkownik bez zarejestrowanej metody.
Wykluczenia i eksport zasad
Każde wykluczenie jest luką, więc ma być krótkie, nazwane i mieć właściciela.
- Konta awaryjne. Microsoft zaleca wykluczyć je z zasad, które blokują lub ograniczają logowanie, przez dedykowaną grupę o stałym członkostwie. Wykluczenie ma być w zasadzie od pierwszego dnia, a nie dodane po zablokowaniu administratorów.
- Konto synchronizacji i konta serwisowe. W zasadach obejmujących wszystkich użytkowników wyklucza się rolę katalogową Directory Synchronization Accounts, której konta nie rejestrują MFA. Konta serwisowe będące zwykłymi użytkownikami w chmurze MFA nie wykonają, więc wymagają wykluczenia albo zamiany na tożsamość zarządzaną. Jednostki usługi obejmuje osobny dostęp warunkowy dla tożsamości obciążeń (licencja Workload Identities Premium).
- Reszta w jednej grupie. Drukarka, konto kontraktora w trakcie rejestracji albo użytkownik z awarią telefonu trafiają do grupy
GG-CA-Exclusions. Grupa ma właściciela, każdy wpis ma uzasadnienie i datę końca, a miesięczny przegląd usuwa wygasłe.
Historię zmian daje zapis każdej zasady do osobnego pliku JSON w repozytorium: cmdlet Get-MgIdentityConditionalAccessPolicy -All (zakres Policy.Read.All) zwraca zasady, które przez ConvertTo-Json -Depth 10 trafiają do plików. Różnica między eksportami pokazuje, co się zmieniło, a dziennik inspekcji z filtrem usługi Conditional Access wskazuje, kto to zrobił. Tym samym cmdletem odczytuje się stan, datę zmiany i liczbę wykluczeń każdej zasady: stan enabledForReportingButNotEnforced starszy niż kilka tygodni oznacza zasadę, która nic nie chroni, a zasada blokująca bez żadnego wykluczenia nie ma wyjścia awaryjnego.
Role administracyjne w Entra ID
Microsoft zaleca przypisać rolę Global Administrator mniej niż pięciu osobom, a w typowej dzierżawie jest ich znacznie więcej: konta wsparcia, które dostały rolę „żeby resetować hasła”, konta synchronizowane z Active Directory i konta osób, które zmieniły dział. Każde z nich może wyłączyć zasady dostępu warunkowego i zmienić uprawnienia w dzierżawie, a przejęcie domeny lokalnej oznacza przejęcie synchronizowanych kont w chmurze. Global Administrator jest rolą na awarię, a nie do codziennej pracy.
Role wbudowane zamiast Global Administrator
Entra ID ma wiele ról wbudowanych, a korzystanie z nich nie wymaga licencji. Microsoft utrzymuje tabelę najmniej uprzywilejowanych ról dla zadań. Typowe zadania administratora hybrydowego:
| Zadanie | Rola zamiast Global Administrator | Uwagi |
|---|---|---|
| Reset hasła użytkownika bez roli | Password Administrator | Helpdesk Administrator robi to samo |
| Metody uwierzytelniania użytkownika | Authentication Administrator | dla kont z rolami: Privileged Authentication Administrator |
| Konta i grupy | User Administrator | same grupy: Groups Administrator |
| Aplikacje przedsiębiorstwa i zgody | Cloud Application Administrator | nie zatwierdza uprawnień aplikacyjnych Microsoft Graph |
| Dostęp warunkowy | Conditional Access Administrator | zasady opisuje zestaw bazowy powyżej |
| Synchronizacja, PTA, Seamless SSO | Hybrid Identity Administrator | |
| Odczyt całej konfiguracji | Global Reader | niczego nie zmienia |
| Przypisywanie ról | Privileged Role Administrator | może nadać rolę także sobie |
Od pięciu przypisań Global Administrator strona przeglądu w centrum administracyjnym pokazuje kartę ostrzegawczą. Drugi próg dotyczy wszystkich ról z etykietą PRIVILEGED: mniej niż dziesięć przypisań. Praktyczny podział to dwa konta awaryjne z rolą na stałe i jedna lub dwie osoby z przypisaniem kwalifikującym w PIM do zadań, których nie obsługuje węższa rola. Privileged Role Administrator liczy się jak Global Administrator, bo nadaje każdą rolę.
Role Entra ID powinny mieć wyłącznie konta utworzone w chmurze; jednostka OU=Admin zostaje poza synchronizacją. Osoba ma więc dwa konta: codzienne ze skrzynką i konto administracyjne w domenie dzierżawy, bez licencji z pocztą, najlepiej z kluczem FIDO2.
Zakres: jednostki administracyjne, grupy i role niestandardowe
Jednostka administracyjna (administrative unit) to kontener na użytkowników, grupy i urządzenia, który zawęża zakres roli: Helpdesk Administrator w zakresie AU-Sales resetuje hasła tylko kontom z tej jednostki. Tworzenie jednostek działa w Entra ID Free, ale każdy administrator z rolą w zakresie jednostki potrzebuje licencji P1. Zasady, które zaskakują przy wdrożeniu:
- Grupa dodana do jednostki wnosi do zakresu siebie, a nie swoich członków; konta działu trzeba dodać bezpośrednio albo regułą dynamiczną (każdy członek jednostki dynamicznej wymaga wtedy licencji P1).
- Jednostek nie można zagnieżdżać, a zasób należy do najwyżej 30 jednostek.
- W zakresie jednostki przypisuje się tylko część ról (m.in. Helpdesk, Password, Authentication, User, Groups i License Administrator) oraz role niestandardowe. Role resetujące hasła w zakresie jednostki działają tylko wobec użytkowników bez ról administracyjnych.
- Jednostka z ograniczonym zarządzaniem (restricted management) chroni obiekty przed każdym administratorem bez przypisania w jej zakresie, także Global Administrator; ustawia się ją tylko przy tworzeniu.
Role przypisuje się wygodniej grupom niż osobom. Grupa musi powstać z właściwością isAssignableToRole ustawioną na true, co wymaga licencji P1. Właściwość jest niezmienna, więc istniejącej grupy nie da się przerobić, członkostwo musi być przypisane (bez reguł dynamicznych i zagnieżdżania), a grupy lokalne z AD nie mogą dostać ról Entra. Gdy żadna rola wbudowana nie pasuje, składa się własną rolę niestandardową z uprawnień dostępnych dla takich ról, na przykład wymianę sekretów jednej aplikacji bez prawa do zmiany jej uprawnień (uprawnienie microsoft.directory/applications/credentials/update w zakresie obiektu aplikacji); dzierżawa może mieć 100 takich ról.
PIM: przypisanie kwalifikujące zamiast stałego
PIM wymaga licencji Microsoft Entra ID P2 albo Microsoft Entra ID Governance dla użytkowników z przypisaniami kwalifikującymi lub czasowymi, zatwierdzających i uczestników przeglądów dostępu. Przypisanie kwalifikujące (eligible) daje tylko prawo do aktywacji: administrator podaje uzasadnienie, przechodzi uwierzytelnianie i dostaje rolę na ustalony czas. Ustawienia roli definiuje się osobno dla każdej roli:
| Ustawienie | Wartość dla ról uprzywilejowanych | Uwagi |
|---|---|---|
| Activation maximum duration | np. 2–4 h | zakres 1–24 h |
| On activation, require | Conditional Access authentication context | samo MFA może nie zapytać ponownie, jeśli sesja już je zawiera |
| Require justification on activation | tak | |
| Require approval to activate | tak dla Global Administrator i Privileged Role Administrator | zalecani co najmniej dwaj zatwierdzający |
| Expire eligible assignment after | np. 12 miesięcy | |
| Allow permanent active assignment | nie | wyjątek: konta awaryjne |
Kontekst uwierzytelniania łączy aktywację z zasadą dostępu warunkowego, na przykład z siłą uwierzytelniania odporną na phishing i częstotliwością logowania „Every time”. Zasadę trzeba utworzyć i włączyć przed wskazaniem kontekstu w PIM, bo zasada w trybie raportu niczego nie wymusza. Kto zarządza dostępem warunkowym, może osłabić wymagania aktywacji, dlatego Conditional Access Administrator także należy do PIM. Skrypt tworzy grupę i przypisuje jej rolę kwalifikującą w zakresie jednostki na rok:
# Zmienia konfigurację. Wymaga roli Privileged Role Administrator, P1 (grupa) i P2 (PIM)
# Członków grupy trzeba dodać osobno; przypisanie kwalifikujące dotyczy samej grupy
Connect-MgGraph -Scopes 'Group.ReadWrite.All', 'RoleManagement.ReadWrite.Directory',
'RoleEligibilitySchedule.ReadWrite.Directory', 'AdministrativeUnit.Read.All'
$group = New-MgGroup -DisplayName 'GG-Entra-Helpdesk' -MailEnabled:$false -SecurityEnabled `
-MailNickname 'gg-entra-helpdesk' -IsAssignableToRole:$true
$role = Get-MgRoleManagementDirectoryRoleDefinition -Filter "displayName eq 'Helpdesk Administrator'"
$au = Get-MgDirectoryAdministrativeUnit -Filter "displayName eq 'AU-Sales'"
New-MgRoleManagementDirectoryRoleEligibilityScheduleRequest -BodyParameter @{
action = 'adminAssign'
justification = 'Helpdesk działu sprzedaży'
roleDefinitionId = $role.Id
directoryScopeId = "/administrativeUnits/$($au.Id)"
principalId = $group.Id
scheduleInfo = @{
startDateTime = (Get-Date).ToUniversalTime()
expiration = @{ type = 'afterDateTime'; endDateTime = (Get-Date).AddYears(1).ToUniversalTime() }
}
}
W zakładce Alerts przegląda się trzy alerty: „Roles are being assigned outside of Privileged Identity Management”, „There are too many Global Administrators” oraz „Potential stale accounts in a privileged role”. Cykliczną weryfikację przypisań umożliwiają przeglądy dostępu w PIM, dostępne z licencją P2 lub Governance; część nowszych funkcji przeglądów wymaga Microsoft Entra ID Governance lub Microsoft Entra Suite. Gdy licencja P2 lub Governance wygaśnie, PIM usuwa przypisania kwalifikujące, a aktywne przypisania czasowe stają się stałe: administratorzy tracą możliwość aktywacji, a dawne tymczasowe uprawnienia zostają bez końca.
Role Entra ID a role Azure RBAC
To dwa osobne systemy uprawnień: role Entra ID dotyczą użytkowników, grup, aplikacji i ustawień dzierżawy, a role Azure RBAC subskrypcji i zasobów. Global Administrator domyślnie nie ma dostępu do zasobów Azure. Przełącznik „Access management for Azure resources” nadaje mu rolę User Access Administrator we wszystkich subskrypcjach dzierżawy, więc jego użycie to zdarzenie do udokumentowania i cofnięcia.
Decyzje i alternatywy
| Obszar | Podejście | Kiedy ma sens | Ograniczenie |
|---|---|---|---|
| Synchronizacja | Cloud Sync | nowe wdrożenie, lasy rozłączone, brak zaawansowanych reguł | limity 150 tys. obiektów na domenę i 50 tys. członków grupy; prostsze reguły atrybutów |
| Synchronizacja | Connect Sync | zaawansowane reguły, duże grupy, odwołania między lasami, skala powyżej limitów Cloud Sync | serwer z bazą SQL i serwerem przejściowym; wymagana aktualizacja i uwierzytelnianie aplikacyjne do 7 kwietnia 2027 |
| Logowanie | PHS | domyślny wybór bez szczególnych wymagań | wyłączenie konta z opóźnieniem do 30 minut; blokady i godziny logowania nie są respektowane |
| Logowanie | PTA z PHS jako zapasem | natychmiastowe egzekwowanie stanu konta, blokad i godzin logowania | zależność od agentów (min. 3) i kontrolerów domeny, logowanie przy awarii wymaga ręcznego przełączenia na PHS |
| Logowanie | Federacja (AD FS) | wymaganie niemożliwe do spełnienia w chmurze, np. logowanie nazwą sAMAccountName | najwyższy koszt utrzymania: serwery AD FS, proxy, certyfikaty |
| Zabezpieczenia | Ustawienia domyślne zabezpieczeń | dzierżawa bez licencji P1 | brak możliwości dostosowania, wyłączane przed wdrożeniem dostępu warunkowego |
| Zabezpieczenia | Dostęp warunkowy z zestawem bazowym | dzierżawa z P1, wymagane wykluczenia i zasady dla ról | wymaga trybu raportu, wykluczeń z właścicielem i przeglądu |
| Role | Przypisanie stałe | wyłącznie konta awaryjne | stałe uprawnienia zwiększają skutki przejęcia konta |
| Role | Przypisanie kwalifikujące w PIM | konta administracyjne, zadania wymagające Global Administrator | wymaga P2 lub Governance; wygaśnięcie licencji usuwa przypisania kwalifikujące |
Wdrożenie
- Synchronizacja: wybór narzędzia według porównania, a przed uruchomieniem weryfikacja domeny z sufiksem UPN w dzierżawie, ustawienie UPN równego głównemu adresowi SMTP i ograniczenie zakresu do jednostki z kontami pracowniczymi. Kontrola: lista obiektów w zakresie nie zawiera kont serwisowych ani administracyjnych, a konta w chmurze nie mają loginów w domenie onmicrosoft.com.
- Dopasowanie kont: przed pierwszą synchronizacją ustalenie, które konta istnieją już w chmurze, uzupełnienie ich atrybutów w AD i włączenie obu blokad dopasowania; na czas procedury dopasowania odpowiednia blokada przechodzi na
$false. Kontrola: brak obiektów przejętych przypadkowo, błędy synchronizacji tylko dla kont celowo odłożonych. - Metoda logowania: włączenie PHS przed jakąkolwiek zmianą metody, konfiguracja smart lockout i w razie PTA trzech agentów. Przy odchodzeniu od federacji: zapis konfiguracji, wdrożenie etapowe dla grup pilotażowych, konwersja domen na zarządzane po jednej w oknie serwisowym. Kontrola: logowanie pilotów działa po wyłączeniu połączenia z serwerami lokalnymi.
- Hasła: audyt „Minimum password length audit” przez trzy do sześciu miesięcy, odczyt domyślnej zasady domeny (
Get-ADDefaultDomainPasswordPolicy) pod kątem minimalnej długości 15 znaków i progu blokady, szczegółowa zasada dla administratorów, Entra Password Protection w trybie audytu, potem wymuszania. Kontrola: lista kont zPasswordNeverExpiresjest znana i uzasadniona. - Dostęp warunkowy: wyłączenie ustawień domyślnych zabezpieczeń po sprawdzeniu zasad zarządzanych, utworzenie zasad bazowych w trybie raportu z wykluczeniem kont awaryjnych, roli Directory Synchronization Accounts i grupy
GG-CA-Exclusions, ocena wyników w dzienniku, skoroszycie i What If, włączenie po okresie obejmującym wszystkie wzorce logowań. Kontrola: administratorzy mają zarejestrowane metody odporne na phishing przed włączeniemCA001, a klienci starszych protokołów zostali wskazani przedCA003. - Role: inwentaryzacja kont z rolami (konto chmurowe, brak synchronizacji z AD, logowanie w ostatnich 90 dniach, zarejestrowane MFA), przeniesienie zadań na role wąskie, grupy z
isAssignableToRole, jednostki administracyjne, a na końcu przypisania kwalifikujące w PIM z ustawieniami aktywacji i wskazanymi zatwierdzającymi. Kontrola: poza kontami awaryjnymi nie ma stałych przypisań Global Administrator, a alerty PIM są puste.
Ograniczenia i pułapki
- Metoda logowania w trybie przejściowym. Wybór metody w kreatorze Entra Connect jest ustawieniem dzierżawy: wybranie na serwerze przejściowym innej opcji niż PTA wyłącza PTA w całej dzierżawie i nadpisuje ustawienie serwera podstawowego. Na serwerze przejściowym nie zmienia się metody logowania.
- Dwa narzędzia eksportujące te same obiekty. Wyłączony, ale nieodinstalowany serwer Connect Sync po przypadkowym włączeniu potrafi co cykl nadpisywać atrybuty starymi wartościami. Po migracji odinstalowuje się go całkowicie.
- Hard match na kontach administracyjnych. Microsoft zdecydowanie odradza łączenie kont lokalnych z administracyjnymi kontami w chmurze. Od 1 lipca 2026 Entra ID może blokować hard match na koncie z przypisaną lub kwalifikującą się rolą uprzywilejowaną oraz na koncie z ustawionym
onPremisesObjectIdentifier; konta zarządzane w chmurze z włączonym writeback są z tej ochrony wyłączone, a do czasu naprawy dostępne jest tymczasowe obejście. Ochrona działa po stronie chmury, więc dotyczy też Cloud Sync, a konta administracyjne tworzy się w chmurze osobno. - Wykluczenia w szablonach zasad. Szablony zasad kierowanych na użytkowników wykluczają wyłącznie konto, które je tworzy. Konta awaryjne, konto synchronizacji i grupę wykluczeń dodaje się po utworzeniu zasady, jeszcze w trybie raportu.
- Blokada dzierżawy przez PIM. Gdy wszyscy Privileged Role Administrator i Global Administrator mają tylko przypisania kwalifikujące, aktywacja wymaga zatwierdzenia, a nie wskazano zatwierdzających, nikt nie aktywuje roli. Zabezpieczeniem są konta awaryjne ze stałym przypisaniem i jawnie wskazani zatwierdzający.
Źródła
- Wybór metody uwierzytelniania hybrydowego (Entra ID)
- Przewodnik decyzyjny Connect Sync i Cloud Sync
- Aktualizacja Entra Connect Sync
- Pojęcia projektowe Entra Connect (sourceAnchor)
- NIST SP 800-63B
- Zasady zarządzane dostępu warunkowego
- Najmniej uprzywilejowane role dla zadań
- Licencjonowanie Entra ID Governance i PIM