Azure od strony administratora

RBAC i role niestandardowe, rejestracje aplikacji i jednostki usługi, tożsamość zarządzana także dla serwerów z Azure Arc oraz Key Vault z rolami, zaporą i dziennikiem audytu. Uprawnienia, poświadczenia i sekrety w Azure bez kluczy w konfiguracji.

Entra ID i AzureBezpieczeństwo

Konto serwisowe z rolą Contributor na całej subskrypcji ma więcej uprawnień, niż potrzebuje, a mimo to nie odczyta sekretu z Key Vault. Klucz API w pliku konfiguracyjnym działa do czasu wycieku albo konieczności zmiany, a sekret klienta aplikacji wygasa po dwóch latach, gdy nikt nie zna jej właściciela. Dokument opisuje cztery powiązane elementy administracji Azure: RBAC z rolami niestandardowymi, rejestracje aplikacji i jednostki usługi, tożsamość zarządzaną (także dla serwerów lokalnych z Azure Arc) oraz Azure Key Vault.

RBAC i role niestandardowe

Podmiot, rola i zakres

Przypisanie roli łączy podmiot (użytkownika, grupę, jednostkę usługi lub tożsamość zarządzaną), definicję roli i zakres: grupę zarządzania, subskrypcję, grupę zasobów albo pojedynczy zasób. Przypisanie na wyższym poziomie obowiązuje na wszystkich niższych. Role Entra ID są osobnym systemem uprawnień i nie podlegają temu modelowi.

Rys. 1. Przypisanie roli łączy podmiot, definicję i zakres; przypisanie na grupie zasobów obejmuje ją i zasoby w niej, ale nie subskrypcję. Contributor zarządza zasobami, a dostęp do danych dają dopiero DataActions.

Uprawnienia z wielu przypisań się sumują. Nie ma kolejności ani priorytetów, a dostęp zablokowany w jednej roli otwiera druga, więc uprawnienia przydziela się na możliwie niskim zakresie. Role nadaje się grupom, nie osobom, także ze względu na limity: 5000 przypisań na subskrypcję, 500 na grupę zarządzania i 5000 ról niestandardowych w dzierżawie. Wyjątkiem są tożsamości zarządzane: role nadaje się im bezpośrednio, bo tokeny są buforowane (zob. sekcja o tożsamości zarządzanej).

Actions i DataActions

Definicja roli ma cztery listy uprawnień. Actions i NotActions dotyczą płaszczyzny zarządzania, czyli wywołań Azure Resource Manager: tworzenia, zmiany i usuwania zasobów oraz odczytu ich konfiguracji. DataActions i NotDataActions dotyczą płaszczyzny danych: odczytu bloba, wiadomości w kolejce, wartości sekretu. Rola z gwiazdką w Actions nie dostaje przez to dostępu do danych.

Ciąg uprawnienia ma postać Dostawca/typZasobu/operacja, a końcówka oznacza rodzaj wywołania: read to GET, write to PUT lub PATCH, delete to DELETE, a action to operacje niestandardowe, na przykład restart maszyny. Wynik roli to Actions minus NotActions oraz DataActions minus NotDataActions. NotActions nie jest odmową: jeśli rola wyłącza operację, a druga rola ją dopuszcza, podmiot może ją wykonać. Prawdziwą odmową jest deny assignment, ale Azure tworzy je sam, a przypisań zarządzanych przez klienta nie da się tworzyć (funkcja w prywatnej wersji zapoznawczej, stan na październik 2026). Ograniczanie uprawnień sprowadza się więc do nadawania mniej.

Skutek widać na rolach wbudowanych. Contributor to * w Actions z odjętymi m.in. Microsoft.Authorization/*/Write i Microsoft.Authorization/*/Delete, więc zarządza wszystkim poza dostępem, a jego DataActions są puste. Dane czyta dopiero rola z DataActions, jak Storage Blob Data Reader albo Key Vault Secrets User (Microsoft.KeyVault/vaults/secrets/getSecret/action, ważna tylko dla magazynów w modelu RBAC). Obejście: kto zarządza kontem magazynu, może pobrać jego klucze i nimi czytać dane, dopóki konto dopuszcza dostęp kluczem.

Role wbudowane i delegowanie

Rola niestandardowa powstaje dopiero wtedy, gdy rola wbudowana, nadana grupie i zawężona zakresem, nie wystarcza. Role danych opisują sekcje o Key Vault i tożsamości zarządzanej. Role zarządzania i delegowania:

PotrzebaRola wbudowanaZakres
Zespół zarządza zasobami aplikacjiContributorgrupa zasobów aplikacji, grupa GG-Azure-Portal-Contributors
Wgląd bez zmianReadersubskrypcja, grupa GG-Azure-Readers
Nadawanie dostępu innymRole Based Access Control Administratorgrupa zasobów, z warunkiem
Pełna kontrola łącznie z dostępemOwnerwyjątkowo, zakres możliwie wąski

Do delegowania lepsza niż User Access Administrator (szeroki zestaw Microsoft.Authorization/*) jest Role Based Access Control Administrator: ma tylko tworzenie i usuwanie przypisań, odczyt oraz Microsoft.Support/* (zgłoszenia do wsparcia). Przypisuje się go z warunkiem ograniczającym, jakie role wolno nadawać; bez warunku taki administrator może nadać dowolną rolę, także Owner. Warunek obejmuje osobno zapis i usunięcie przypisania, a lista dozwolonych ról występuje w nim dwa razy: dla roli w żądaniu (@Request) i dla roli istniejącego przypisania (@Resource).

$scope = '/subscriptions/00000000-0000-0000-0000-000000000000/resourceGroups/rg-portal-prod-weu'
$roles = '{<id-roli-1>, <id-roli-2>}'   # role, które delegat może nadawać i odbierać
$condition = "((!(ActionMatches{'Microsoft.Authorization/roleAssignments/write'})) OR " +
    "(@Request[Microsoft.Authorization/roleAssignments:RoleDefinitionId] ForAnyOfAnyValues:GuidEquals $roles)) AND " +
    "((!(ActionMatches{'Microsoft.Authorization/roleAssignments/delete'})) OR " +
    "(@Resource[Microsoft.Authorization/roleAssignments:RoleDefinitionId] ForAnyOfAnyValues:GuidEquals $roles))"

New-AzRoleAssignment -ObjectId '<object-id-delegata>' -Scope $scope `
    -RoleDefinitionId 'f58310d9-a9f6-439a-9e8d-f62e7b41a168' `
    -Condition $condition -ConditionVersion '2.0'

Składnia pochodzi z przykładów delegowania ról (przykład „Constrain roles”). Znane ograniczenie: roli niestandardowej z warunkiem nie da się delegować przez Privileged Identity Management.

Rola niestandardowa

Rolę niestandardową tworzy się, gdy żadna wbudowana nie pasuje: daje za dużo albo za mało. Definicja to JSON z czterema listami uprawnień i assignableScopes, czyli zakresami, w których rolę wolno przypisywać. Zasady, które mają znaczenie w praktyce:

  • assignableScopes nie może zawierać / ani gwiazdki; wskazuje się jedną grupę zarządzania, subskrypcje lub grupy zasobów.
  • Rola z dataActions nie może być przypisana na zakresie grupy zarządzania, ale może mieć ją w assignableScopes i być przypisana na subskrypcjach w niej.
  • W jednym ciągu uprawnienia dozwolona jest tylko jedna gwiazdka; dokumentacja zaleca wypisywać operacje wprost.
  • Rolę tworzy się z Microsoft.Authorization/roleDefinitions/write na zakresach z assignableScopes; z ról wbudowanych mają je Owner i User Access Administrator.
  • Rola jest identyfikowana GUID-em, który nie zmienia się przy zmianie nazwy. W skryptach używa się GUID-a.

Brakującą operację wyszukuje Get-AzProviderOperation ze wzorcem, na przykład Get-AzProviderOperation Microsoft.Compute/virtualMachines/*; operacje płaszczyzny danych mają flagę isDataAction.

Przykład: operator maszyn wirtualnych jednej grupy zasobów uruchamia, restartuje i zatrzymuje z dealokacją maszyny oraz czyta ich stan, bez prawa do zmiany rozmiaru, dysków i sieci. Wbudowana rola Virtual Machine Contributor daje znacznie więcej (tworzenie i usuwanie maszyn, zmiany konfiguracji), więc powstaje rola niestandardowa z sześcioma operacjami płaszczyzny zarządzania. Odczyt grupy zasobów jest potrzebny, żeby portal i cmdlety wyświetlały listę maszyn; instanceView/read daje stan zasilania. Zatrzymanie bez dealokacji (powerOff/action) celowo nie wchodzi do roli, bo maszyna nadal generuje koszt.

{
  "name": "11111111-2222-3333-4444-555555555555",
  "properties": {
    "roleName": "VM Operator",
    "description": "Uruchamianie, restart i zatrzymanie z dealokacją maszyn wirtualnych oraz odczyt ich stanu.",
    "type": "CustomRole",
    "permissions": [
      {
        "actions": [
          "Microsoft.Resources/subscriptions/resourceGroups/read",
          "Microsoft.Compute/virtualMachines/read",
          "Microsoft.Compute/virtualMachines/instanceView/read",
          "Microsoft.Compute/virtualMachines/start/action",
          "Microsoft.Compute/virtualMachines/restart/action",
          "Microsoft.Compute/virtualMachines/deallocate/action"
        ],
        "notActions": [],
        "dataActions": [],
        "notDataActions": []
      }
    ],
    "assignableScopes": [
      "/subscriptions/00000000-0000-0000-0000-000000000000/resourceGroups/rg-portal-prod-weu"
    ]
  }
}

Rolę tworzy wywołanie PUT na …/providers/Microsoft.Authorization/roleDefinitions/<guid>, wykonywane przez Invoke-AzRestMethod; zakres w ścieżce to pierwszy element assignableScopes, a stabilną wersją API jest 2022-04-01. Ten sam PUT aktualizuje rolę przy tym samym GUID-zie. Alternatywą jest az role definition create --role-definition <plik.json>, ale z innym układem JSON niż w REST, więc plik z przykładu wymaga przekształcenia. Niezależnie od drogi zaraz po utworzeniu odczytuje się definicję (GET na tej samej ścieżce), porównuje każdą z czterech list uprawnień z zamierzonymi i dopiero wtedy tworzy przypisanie.

Rejestracje aplikacji i jednostki usługi

Rejestracja a jednostka usługi

Rejestracja aplikacji (obiekt application) to definicja: identyfikator aplikacji (client ID), adresy przekierowania, deklaracja żądanych uprawnień i poświadczenia. Istnieje w jednej dzierżawie, w której ją utworzono. Jednostka usługi (obiekt servicePrincipal, w portalu „aplikacja przedsiębiorstwa”) jest instancją tej definicji w konkretnej dzierżawie. To ona dostaje przypisania ról, zgody i zasady dostępu, a jej logowania trafiają do dzienników.

Aplikacja jednodzierżawowa ma rejestrację i jednostkę usługi w tej samej dzierżawie. Aplikacja wielodzierżawowa, na przykład produkt dostawcy, ma jedną rejestrację u dostawcy i osobną jednostkę usługi w każdej dzierżawie, która udzieliła zgody, więc w dzierżawie klienta zarządza się jednostką usługi, a poświadczenia aplikacji trzyma dostawca. W przykładach app-crm-sync to usługa bez użytkownika, czytająca konta przez Microsoft Graph, a app-intranet loguje użytkowników i działa w ich imieniu.

Sekret klienta utworzony w portalu ma najwyżej 24 miesiące ważności (przez Microsoft Graph można ustawić dłuższy termin, dlatego potrzebne są zasady zarządzania aplikacjami), a rejestracja często przeżywa osobę, która ją utworzyła. Wygaśnięcie sekretu zatrzymuje usługę bez ostrzeżenia, a w portalu nie widać właściciela, miejsca zapisu sekretu ani uzasadnienia uprawnień.

Poświadczenia: od najlepszego do ostatniej deski ratunku

Rejestracja może mieć sekret klienta, certyfikat albo poświadczenie federacyjne; tożsamość zarządzana jest osobnym obiektem bez sekretu. Wybór wynika z miejsca działania kodu:

PoświadczenieGdzie działa kodRotacjaRyzyko
Tożsamość zarządzanamaszyny i usługi Azure, serwery z Azure Arcrobi platformabrak sekretu do wycieku; ryzykiem są uprawnienia tożsamości
Poświadczenie federacyjnepipeline CI (GitLab, GitHub), klaster Kubernetesbrak, token zadania żyje minutyzbyt szerokie subject otwiera dostęp całemu repozytorium
Certyfikatserwer lokalny bez Arcwymiana przed końcem ważnościklucz prywatny na hoście; bezpieczny tylko jako nieeksportowalny
Sekret klientaaplikacja, która nie obsługuje niczego innegoręczna, w portalu maksymalnie 24 miesiącenajłatwiejszy do skopiowania

Microsoft zaleca certyfikat zamiast sekretu i odradza sekret w produkcji; zalecany okres ważności sekretu to mniej niż 12 miesięcy. Dla kodu w Azure lub na serwerze z Arc wybór jest prosty: tożsamość zarządzana. Pipeline CI nie potrzebuje sekretu, jeśli jego dostawca wystawia tokeny OIDC; wtedy Entra ID ufa tokenowi zadania. Poświadczenie federacyjne tworzy New-MgApplicationFederatedIdentityCredential z parametrem -ApplicationId, który przyjmuje identyfikator obiektu rejestracji (object ID), a nie client ID. Treść żądania ma cztery pola: name, issuer (adres dostawcy CI), subject i audiences z wartością api://AzureADTokenExchange.

Wartość subject musi dokładnie odpowiadać claimowi sub w tokenie, a błąd w niej nie daje komunikatu przy tworzeniu: wymiana tokenu po prostu się nie udaje. Format zależy od dostawcy, więc sub kopiuje się z tokenu zadania, a nie składa ręcznie; dla GitLaba ma postać project_path:<grupa>/<projekt>:ref_type:branch:ref:main. W klasycznych poświadczeniach federacyjnych symbole wieloznaczne nie działają, a limit to 20 poświadczeń na aplikację.

Sekret klienta zostaje dla aplikacji, które nic innego nie obsługują; wtedy skraca się jego ważność, a wartość zapisuje w menedżerze sekretów (Azure Key Vault), nie w pliku konfiguracyjnym.

Uprawnienia i zgody

Uprawnienia delegowane działają w imieniu zalogowanego użytkownika i są ograniczone częścią wspólną uprawnień aplikacji i użytkownika; zgody udziela użytkownik albo administrator. Uprawnienia aplikacyjne działają bez użytkownika w całej dzierżawie i zawsze wymagają zgody administratora. User.Read.All w wersji aplikacyjnej pozwala app-crm-sync czytać każdego użytkownika, więc to decyzja o wadze zbliżonej do nadania roli, a lista takich uprawnień wymaga przeglądu.

Domyślnie każdy użytkownik może wyrazić zgodę na uprawnienia, które nie wymagają zgody administratora. Microsoft zaleca ograniczyć to do aplikacji zweryfikowanych wydawców i uprawnień sklasyfikowanych jako niskiego wpływu. W portalu jest to opcja „Allow user consent for apps from verified publishers, for selected permissions” (Enterprise apps, Consent and permissions, User consent settings). Przez Graph ustawienie to lista zasad w defaultUserRolePermissions.permissionGrantPoliciesAssigned zasady authorizationPolicy; zasada microsoft-user-default-low odpowiada opcji zalecanej. Przed zmianą pobiera się bieżącą politykę i przepisuje istniejące wpisy managePermissionGrantsForOwnedResource.*, bo ich pominięcie odbiera właścicielom aplikacji zarządzanie zgodami. Zmiana dotyczy tylko przyszłych zgód.

Użytkownik, któremu aplikacja wymaga zgody administratora, nie musi pisać do działu IT: przepływ żądania zgody administratora (admin consent workflow) pozwala wysłać prośbę z ekranu zgody do wskazanych recenzentów. Włącza go Global Administrator (Enterprise apps, Consent and permissions, Admin consent settings). Recenzenci mogą żądania przeglądać i odrzucać, ale uprawnienia aplikacyjne Microsoft Graph zatwierdza w tym przepływie wyłącznie Global Administrator. Przy bezpośrednim udzielaniu zgody administratora uprawnienia aplikacyjne Graph może nadać także Privileged Role Administrator, a Application Administrator i Cloud Application Administrator mogą nadać zgodę na pozostałe uprawnienia, ale nie na te.

Zasady zarządzania aplikacjami

Wymóg „sekret nie dłuższy niż rok” łatwo zapisać w procedurze i trudno wyegzekwować. Zasady zarządzania aplikacjami (app management policies) wymuszają go w dzierżawie: ograniczają okres ważności haseł i certyfikatów oraz mogą zablokować nowe sekrety. Ustawia się je w portalu (Enterprise apps, Application policies) albo przez Graph; wymagane są role Security Administrator oraz Application Administrator lub Cloud Application Administrator, albo Global Administrator. Domyślną zasadę dzierżawy zmienia Update-MgPolicyDefaultAppManagementPolicy po Connect-MgGraph z uprawnieniem Policy.ReadWrite.ApplicationConfiguration; treść zawiera isEnabled i ograniczenia w applicationRestrictions:

OgraniczenieTyp (restrictionType)Przykładowy limit (maxLifetime)
Hasło w passwordCredentialspasswordLifetimeP180D (180 dni)
Klucz symetryczny w passwordCredentialssymmetricKeyLifetimeP180D
Certyfikat w keyCredentialsasymmetricKeyLifetimeP365D (365 dni)

Parametr maxLifetime jest czasem trwania w formacie ISO 8601, a restrictForAppsCreatedAfterDateTime ogranicza zasadę do aplikacji utworzonych po podanej dacie. Portal traktuje ograniczenie jako zestaw czterech ustawień (hasło i klucz symetryczny, osobno dla aplikacji i jednostek usługi), więc zasada zapisana przez Graph tylko dla części z nich blokuje edycję w portalu; te same ograniczenia dodaje się w servicePrincipalRestrictions. Strona konfiguracji nie wymienia licencji dla tej funkcji, więc wymagania trzeba potwierdzić w dzierżawie.

Właściciele i porządki

Każda rejestracja powinna mieć dwóch właścicieli, a aplikacje odchodzących pracowników trzeba przepisywać na innych. Aplikacje z mniej niż dwoma właścicielami wskazuje zapytanie Graph applications?$filter=owners/$count eq 0 or owners/$count eq 1&$count=true&$select=id,displayName z nagłówkiem ConsistencyLevel: eventual. Raport servicePrincipalSignInActivity (wersja beta Graph, podgląd) pokazuje ostatnie użycie każdej aplikacji, ale w podglądzie może obejmować częściowe logowania, więc sam znacznik czasu nie dowodzi udanego uwierzytelnienia. Aplikację bez logowania od 90 dni najpierw się wyłącza, a usuwa po okresie karencji, jak nieaktywne konta w Active Directory.

Wygasające poświadczenia wykrywa skrypt z Get-MgApplication -All -Property 'id,appId,displayName,passwordCredentials,keyCredentials' (uprawnienie Application.Read.All), który zbiera EndDateTime sekretów i certyfikatów i wypisuje te, które wygasły lub wygasną w ciągu 60 dni; data w przeszłości oznacza poświadczenie już nieważne. Sekrety jednostek usługi i certyfikaty SAML aplikacji przedsiębiorstwa wygasają niezależnie i wymagają osobnej kontroli.

Tożsamość zarządzana zamiast kluczy

Klucz to sekret współdzielony: każdy, kto go zna, ma pełny dostęp, dziennik zasobu nie wskazuje, kto go użył, a regeneracja zatrzymuje wszystkie aplikacje, którym ten sam klucz przekazano przy testach. Tożsamość zarządzana usuwa sekret z konfiguracji: kod prosi lokalny punkt o token Microsoft Entra ID, a zasób sprawdza rolę RBAC tej tożsamości, także na serwerach lokalnych przez Azure Arc.

Systemowa czy przypisana przez użytkownika

Tożsamość zarządzana to jednostka usługi specjalnego typu w Entra ID, której poświadczenia tworzy i odnawia Azure. Są dwa rodzaje:

CechaSystemowaPrzypisana przez użytkownika
Tworzeniewłączana na zasobie, np. maszynie wirtualnejosobny zasób, np. id-portal-prod-weu
Cykl życiaznika razem z zasobemistnieje, dopóki ktoś jej nie usunie
Współdzieleniejeden zasóbwiele zasobów, także różnych typów
Role przed wdrożeniem zasobuniemożliwemożliwe

Microsoft zaleca tożsamość przypisaną przez użytkownika w szerszym zakresie scenariuszy, bo przy czterech maszynach z tymi samymi uprawnieniami do dwóch zasobów wystarczą dwa przypisania ról zamiast ośmiu. Serwer z Azure Arc ma wyłącznie tożsamość systemową. Usunięcie tożsamości nie usuwa jej przypisań ról: zostają wpisy „Identity not found” do ręcznego sprzątnięcia.

Jak kod dostaje token

Kod wysyła żądanie HTTP do punktu dostępnego tylko lokalnie, a platforma zwraca token dla zasobu wskazanego parametrem resource. Każde środowisko ma własny punkt i własne zabezpieczenie przed podrobionymi żądaniami (SSRF):

ŚrodowiskoPunkt tokenówCo musi dołączyć kodapi-version
Maszyna wirtualna Azurehttp://169.254.169.254/metadata/identity/oauth2/token (IMDS)nagłówek Metadata: true2018-02-01 lub nowsza
App Serviceadres ze zmiennej IDENTITY_ENDPOINTnagłówek X-IDENTITY-HEADER z wartością zmiennej IDENTITY_HEADER2019-08-01
Serwer z Azure Archttp://localhost:40342/metadata/identity/oauth2/token (zmienna IDENTITY_ENDPOINT)nagłówek Metadata: True i odpowiedź na wyzwanie2020-06-01 (przykład dla Windows)

Przy kilku tożsamościach użytkownika żądanie wskazuje właściwą parametrem client_id. Granicą bezpieczeństwa jest zasób: każdy proces na maszynie może pobrać token każdej przypisanej do niej tożsamości.

W aplikacjach zamiast ręcznych żądań używa się bibliotek Azure Identity. DefaultAzureCredential sprawdza po kolei zmienne środowiskowe z danymi jednostki usługi, tożsamość obciążenia, tożsamość zarządzaną i dopiero potem narzędzia deweloperskie, więc ten sam kod działa na stacji programisty i w Azure; ManagedIdentityCredential używa wyłącznie tożsamości zarządzanej. Wywołanie Azure OpenAI bez klucza w bibliotece Python to ManagedIdentityCredential(client_id=…) z get_bearer_token_provider(credential, "https://ai.azure.com/.default") przekazanym jako api_key klienta OpenAI z base_url w postaci https://<zasób>.openai.azure.com/openai/v1/. Parametr api_key przyjmuje tu funkcję wywoływaną przed każdym żądaniem, więc token jest odświeżany sam. Zasób Azure OpenAI musi mieć własną poddomenę, bo bez niej odpowiada 401.

Rola na zasobie docelowym

Token sam niczego nie otwiera: Key Vault odrzuci poprawny token, jeśli tożsamość nie ma roli na magazynie. Rolę nadaje się zwykle na pojedynczym zasobie (New-AzRoleAssignment z identyfikatorem podmiotu tożsamości) i wybiera spośród ról płaszczyzny danych:

ZasóbRola dla aplikacjiCzego ta rola nie daje
Key Vault (model RBAC)Key Vault Secrets Userzmian sekretów, kluczy i certyfikatów
Azure OpenAICognitive Services OpenAI Userzarządzania zasobem i wdrożeniami
Konto magazynu (bloby)Storage Blob Data Reader albo Storage Blob Data Contributorzarządzania kontem i odczytu kluczy konta

Owner, Contributor i Storage Account Contributor zawierają operację odczytu kluczy konta magazynu, więc tożsamość z taką rolą obchodzi cały model. Role przypisuje się bezpośrednio tożsamości, nie przez grupę: tokeny są buforowane po stronie Azure przez około 24 godziny bez możliwości wymuszenia odświeżenia, więc zmiana członkostwa w grupie może zadziałać dopiero po wielu godzinach.

Serwer lokalny przez Azure Arc

Agent Azure Connected Machine tworzy w Azure zasób serwera (Microsoft.HybridCompute/machines) i jego tożsamość systemową, a na serwerze ustawia zmienne systemowe IDENTITY_ENDPOINT i IMDS_ENDPOINT. Punkt jest dostępny dla procesu o dowolnych uprawnieniach, ale żądanie ujawniające token wymaga dowodu wyższych uprawnień, czyli trybu wyzwanie-odpowiedź: agent odpowiada na pierwsze żądanie błędem z nagłówkiem WWW-Authenticate: Basic realm=<ścieżka> wskazującym plik z kluczem, a kod odczytuje plik i powtarza żądanie z nagłówkiem Authorization: Basic <zawartość pliku>. Plik odczytają tylko lokalni administratorzy i członkowie grupy lokalnej Hybrid Agent Extension Applications (w Linuksie grupa himds). Konto aplikacji dodaje się do tej grupy zamiast uruchamiać ją jako administrator. Skrypt (według dokumentacji Azure Arc, z dodanym odczytem sekretu) działa w Windows PowerShell 5.1:

#Requires -Version 5.1
$endpoint = '{0}?resource={1}&api-version={2}' -f $env:IDENTITY_ENDPOINT, 'https://vault.azure.net', '2020-06-01'

# Pierwsze żądanie kończy się błędem; nagłówek wskazuje plik wyzwania
$secretFile = ''
try { Invoke-WebRequest -Method GET -Uri $endpoint -Headers @{ Metadata = 'True' } -UseBasicParsing | Out-Null }
catch {
    $wwwAuthHeader = $_.Exception.Response.Headers['WWW-Authenticate']
    if ($wwwAuthHeader -match 'Basic realm=.+') { $secretFile = ($wwwAuthHeader -split 'Basic realm=')[1] }
}
if (-not $secretFile) { throw 'Brak wyzwania od agenta Azure Arc.' }

# Drugie żądanie z zawartością pliku zwraca token
$secret = Get-Content -Raw $secretFile
$response = Invoke-WebRequest -Method GET -Uri $endpoint -UseBasicParsing `
    -Headers @{ Metadata = 'True'; Authorization = "Basic $secret" }
$token = (ConvertFrom-Json -InputObject $response.Content).access_token

# Odczyt sekretu tokenem tożsamości serwera
$uri = 'https://kv-portal-prod-weu.vault.azure.net/secrets/crm-api-password?api-version=2025-07-01'
(Invoke-RestMethod -Method GET -Uri $uri -Headers @{ Authorization = "Bearer $token" }).value

Kod poza Azure i bez Arc, na przykład pipeline w zewnętrznym CI, używa zamiast tego poświadczeń federacyjnych.

Wyłączenie kluczy

Przejście aplikacji na tokeny nie wyłącza kluczy: dopóki działają, każdy, kto je zna, ma pełny dostęp. Kolejność: sprawdzenie, kto jeszcze ich używa, przełączenie tych klientów, wyłączenie kluczy i zasada Azure Policy blokująca powrót. Właściwość zależy od typu zasobu:

ZasóbUstawienieCo przestaje działać
Konto magazynuallowSharedKeyAccess = falseklucze konta, SAS konta i SAS usługi; SAS delegowania użytkownika (tylko bloby) działa dalej
Azure OpenAI i inne konta Foundry ToolsdisableLocalAuth = trueklucze API, po propagacji trwającej od minut do kilku godzin
Service BusdisableLocalAuth = trueklucze i tokeny SAS

Dla konta magazynu brak wartości oznacza dozwolone klucze, dopiero jawne false je wyłącza. Wyłączenie kluczy konta odcina portal od udziałów Azure Files, jeśli konto nie ma odpowiednich przypisań RBAC, oraz Cloud Shell od plików na takim koncie, więc konta z udziałami plików wymagają osobnego planu. Kto jeszcze używa klucza, pokazuje metryka Transactions z filtrem Authentication (Account Key, SAS) i dzienniki zasobu.

Właściwości ustawiają Set-AzStorageAccount -AllowSharedKeyAccess $false, Set-AzCognitiveServicesAccount -DisableLocalAuth $true i Set-AzServiceBusNamespace -DisableLocalAuth; w pierwszym poleceniu żądania z kluczem konta, SAS konta i SAS usługi dostają 403. Parametr -DisableLocalAuth ma w dwóch ostatnich poleceniach inną postać: w Set-AzCognitiveServicesAccount przyjmuje wartość logiczną, a w Set-AzServiceBusNamespace jest przełącznikiem. Żeby klucze nie wróciły przy następnym wdrożeniu, przypisuje się wbudowane zasady Azure Policy blokujące dostęp kluczem (np. „Storage accounts should prevent shared key access”): najpierw z efektem Audit, po przełączeniu klientów z efektem Deny. Ustawienia kluczy w całej subskrypcji pokazuje zapytanie Azure Resource Graph (Search-AzGraph, moduł Az.ResourceGraph) po typach microsoft.storage/storageaccounts, microsoft.cognitiveservices/accounts i microsoft.servicebus/namespaces, z kolumnami properties.allowSharedKeyAccess i properties.disableLocalAuth. Dobry wynik to false dla kont magazynu i true dla pozostałych typów; pusta wartość oznacza ustawienie domyślne, czyli działające klucze.

Azure Key Vault: sekrety i certyfikaty

Ciąg połączenia z bazą w czterech kopiach (ustawienia aplikacji, repozytorium, notatka zespołu, zmienna pipeline’u) nie ma właściciela i nie wiadomo, która kopia jest aktualna. Sekret w Key Vault ma jedno miejsce, rolę z właścicielem, wpis w dzienniku przy każdym odczycie i zdarzenie przed wygaśnięciem, ale tylko przy poprawnej konfiguracji magazynu.

Jeden magazyn na aplikację i środowisko

Magazyn jest granicą bezpieczeństwa: kto ma rolę na magazynie, widzi wszystko, co w nim leży. Dokumentacja zaleca osobny magazyn dla każdej aplikacji, regionu i środowiska, np. kv-portal-prod-weu i kv-portal-test-weu. Nazwa musi być unikalna globalnie, bo tworzy adres kv-portal-prod-weu.vault.azure.net. Certyfikaty zapisuje się jako obiekty certyfikatów, nie jako sekrety z plikiem PFX, bo tylko wtedy działa ich automatyczne odnawianie.

RBAC zamiast zasad dostępu

Płaszczyzna zarządzania zawsze używa Azure RBAC. Płaszczyzna danych (odczyt i zapis sekretów, kluczy, certyfikatów) używa albo ról RBAC, albo starszych zasad dostępu zapisanych w samym magazynie. Od wersji API 2026-02-01 nowe magazyny domyślnie używają RBAC, a istniejące zachowują dotychczasowy model, dopóki ktoś nie zmieni enableRbacAuthorization. Według dokumentacji wymagany jest do tego Az PowerShell 16.3.0 lub nowszy (Azure CLI 2.90.0 lub nowszy), a starsze wersje API zostaną wycofane 27 lutego 2027.

Zasady dostępu nie obsługują Privileged Identity Management, więc administrator ma dostęp stały, a nie na żądanie. W tym modelu użytkownik z rolą Contributor mógł sam nadać sobie dostęp do danych, a w RBAC role zarządzania nie czytają sekretów.

Kto lub coRola wbudowanaZakres
Aplikacja czytająca sekretyKey Vault Secrets Usermagazyn aplikacji
Operator rotujący sekretyKey Vault Secrets Officermagazyn aplikacji
Zespół zarządzający certyfikatamiKey Vault Certificates Officermagazyn aplikacji
Utrzymanie magazynu (sieć, ustawienia)Key Vault Contributor (tylko zarządzanie)grupa zasobów
Dostęp wyjątkowy do wszystkich danychKey Vault Administrator, przez PIMmagazyn
Trwałe usuwanieKey Vault Purge Operatorsubskrypcja

Dokumentacja odradza przypisania na pojedynczych sekretach; izolację zespołów daje dopiero osobny magazyn. Tożsamość aplikacji dostaje tylko Key Vault Secrets User.

Magazyn tworzy New-AzKeyVault z parametrami -EnablePurgeProtection, -SoftDeleteRetentionInDays 90, -NetworkRuleSet (obiekt z New-AzKeyVaultNetworkRuleSetObject -DefaultAction Deny -Bypass AzureServices -IpAddressRange <zakres>) i -Tag z właścicielem, środowiskiem i centrum kosztów. Dokumentacja New-AzKeyVault zawiera wyłącznie parametr -DisableRbacAuthorization, który przełącza magazyn z RBAC na zasady dostępu; osobnego parametru włączającego RBAC nie ma. Skrypt kończy się więc odczytem właściwości EnableRbacAuthorization przez Get-AzKeyVault: oczekiwany wynik to True, a na starszym module magazyn może dostać zasady dostępu i wtedy przypisania ról nie dadzą dostępu do danych. W Azure CLI jawną postacią jest az keyvault create --enable-rbac-authorization true.

Usuwanie: miękkie i trwałe

Miękkie usuwanie jest w nowych magazynach włączone zawsze. Usunięty magazyn albo obiekt można odzyskać przez 7–90 dni (domyślnie 90; okres wybiera się tylko przy tworzeniu magazynu). W tym czasie nazwy nie można użyć ponownie, więc skrypt odtwarzający środowisko kończy się błędem, dopóki magazyn nie zostanie odzyskany albo wyczyszczony. Odzyskanie nie przywraca przypisań ról ani subskrypcji Event Grid.

Ochrona przed trwałym usunięciem (purge protection) jest opcjonalna i domyślnie wyłączona. Gdy jest włączona, nikt, łącznie z właścicielem subskrypcji i Microsoftem, nie wyczyści usuniętego magazynu ani obiektu przed końcem okresu przechowywania, a wyłączyć jej nie można. Część usług szyfrujących dane kluczem z magazynu, np. Storage, wymaga jej do działania. Dla produkcji włącza się ją przy tworzeniu.

Sieć: zapora i prywatny punkt końcowy

Nowy magazyn ma zaporę wyłączoną: każdy adres może wysłać żądanie, a ochronę daje tylko uwierzytelnianie Entra i uprawnienia. Dla produkcji sieć jest drugą, niezależną kontrolą: żądanie przechodzi sprawdzenie sieci i sprawdzenie roli RBAC, a bez roli kończy się odpowiedzią 403.

UstawienieEfektUwaga
Reguły IPtylko wskazane publiczne adresy IPv4do 1000 reguł; adresy prywatne są niedozwolone
Reguły sieci wirtualnejpodsieć z punktem końcowym usługi Microsoft.KeyVaultdo 200 reguł
Prywatny punkt końcowy i wyłączony dostęp publicznydostęp tylko z sieci prywatnejnazwa nadal rozwiązuje się w publicznym DNS, żądania są odrzucane
Wyjątek zaufanych usług (Bypass AzureServices)usługi z listy Microsoftu omijają zaporęnie każda usługa Azure jest na liście

Zapora dotyczy tylko płaszczyzny danych: wdrożenie sekretu szablonem ARM idzie przez management.azure.com i jej nie podlega. Usługa spoza listy zaufanych, np. Azure DevOps, potrzebuje reguły adresowej, reguły sieci wirtualnej albo prywatnego punktu końcowego.

Wygasanie i odnawianie

Każda zmiana sekretu tworzy nową wersję; odwołanie bez wersji daje najnowszą. Przy każdym sekrecie należy ustawić datę wygaśnięcia (-Expires w Set-AzKeyVaultSecret), bo bez niej nic nie zgłosi potrzeby zmiany hasła, a magazyn sam sekretu nie rotuje. Key Vault publikuje zdarzenia Event Grid (SecretNearExpiry przychodzi 30 dni przed datą, są też SecretExpired i odpowiedniki dla certyfikatów i kluczy). Odbiorcą może być Logic App, webhook albo automat zakładający zgłoszenie.

W certyfikatach od źródła zależy odnawianie:

Źródło certyfikatuOdnawianieCo robi administrator
Urząd zintegrowany (DigiCert, GlobalSign)automatyczne, od początku do końcaustala politykę odnawiania
Certyfikat samopodpisanyautomatyczneustala politykę odnawiania
Urząd niezintegrowany, np. wewnętrzny AD CSręczne: magazyn generuje klucz i żądanie CSRpodpisuje CSR i scala certyfikat z tym samym oczekującym żądaniem, inaczej klucz nie będzie pasował
Import PFX z dowolnego urzęduręczneimportuje nowy plik przed wygaśnięciem

Domyślnie nowy certyfikat jest ważny 12 miesięcy i odnawia się po 80 procentach okresu; zmienia to Set-AzKeyVaultCertificatePolicy -RenewAtNumberOfDaysBeforeExpiry.

Odwołania do sekretów w aplikacjach

App Service i podobne usługi podstawiają sekret w miejsce ustawienia, bez zmiany kodu. Odwołanie ma postać @Microsoft.KeyVault(VaultName=kv-portal-prod-weu;SecretName=sql-connection) wpisanej jako wartość ustawienia aplikacji. Aplikacja używa domyślnie tożsamości systemowej (inną wskazuje keyVaultReferenceIdentity) i potrzebuje roli Key Vault Secrets User na magazynie. Odwołanie bez wersji jest pobierane ponownie co 24 godziny. Odwołanie, którego nie da się rozwiązać, nie zgłasza błędu: aplikacja dostaje dosłowny tekst @Microsoft.KeyVault(...). Przy zaporze magazynu aplikacja musi łączyć się przez sieć wirtualną, a nie przez zmienny publiczny adres wychodzący. Odczyt sekretu przy każdym żądaniu łatwo przekracza limit 4000 transakcji na 10 sekund na magazyn (odpowiedź 429), więc sekret czyta się przy starcie i odświeża rzadko.

Dziennik audytu

Kategoria AuditEvent trafia do Log Analytics, konta magazynu lub Event Hubs dopiero po utworzeniu ustawienia diagnostycznego. Wpisy zawierają operację (SecretGet, CertificateRenew), tożsamość z tokenu, adres IP i kod odpowiedzi, także dla żądań odrzuconych. Zapytanie KQL do tabeli AzureDiagnostics z ResourceProvider == "MICROSOFT.KEYVAULT" i httpStatusCode_d >= 300, z pominięciem 401 przy operacji Authentication, podsumowane po requestUri_s, ResultSignature, CallerIPAddress i _ResourceId, wskazuje nieudane żądania z ostatnich 7 dni. Wynik odróżnia 403 z adresu spoza zapory (problem sieci) od 403 z adresu dozwolonego (brak roli); pojedynczy 401 przy Authentication to zwykłe uzgadnianie tokenu.

Decyzje i alternatywy

PodejścieKiedy ma sensOgraniczenie
Rola wbudowana nadana grupie na wąskim zakresieistnieje rola o właściwym zestawie uprawnieńmoże dawać więcej, niż potrzeba (np. Contributor zamiast kilku operacji)
Rola niestandardoważadna wbudowana nie pasuje: daje za dużo albo za małodefinicję trzeba utrzymywać i weryfikować po zapisie; limit 5000 ról w dzierżawie
Role Based Access Control Administrator z warunkiemdelegowanie nadawania ról w grupie zasobówroli z warunkiem nie da się delegować przez PIM; bez warunku nadaje dowolną rolę
User Access Administratorwyjątkowo, pełne zarządzanie dostępemszeroki zestaw Microsoft.Authorization/*
Tożsamość przypisana przez użytkownikawiele zasobów z tymi samymi uprawnieniami, role przed wdrożeniemosobny zasób do utrzymania, przypisania ról zostają po usunięciu
Tożsamość systemowajeden zasób, cykl życia zgodny z zasobem; jedyna opcja na serwerze z Azure Arcrole dopiero po utworzeniu zasobu; jeden zasób na tożsamość
Key Vault z rolami RBACnowe magazyny, dostęp na żądanie przez PIMprzełączenie istniejącego magazynu unieważnia zasady dostępu
Key Vault z zasadami dostępuwyłącznie magazyny już istniejącebrak PIM; Contributor może nadać sobie dostęp do danych
Zapora IP i reguły sieci wirtualnejdostęp z ustalonych adresów i podsiecitylko adresy publiczne IPv4; usługa spoza listy zaufanych wymaga osobnej reguły
Prywatny punkt końcowy z wyłączonym dostępem publicznymprodukcja z dostępem tylko z sieci prywatnejwymaga sieci prywatnej i DNS; nazwa nadal rozwiązuje się publicznie

Kolejność prac

  1. Inwentaryzacja uprawnień: przypisania ról Contributor i Owner na zakresie subskrypcji (Get-AzRoleAssignment z parametrem -Scope), przypisania nadane osobom zamiast grupom oraz wpisy „Identity not found” po usuniętych tożsamościach. Kontrola: przypisania na szerokich zakresach mają uzasadnienie albo trafiają do zawężenia.
  2. Zawężenie uprawnień: role wbudowane nadane grupom na grupach zasobów, a tam, gdzie żadna nie pasuje, rola niestandardowa z assignableScopes ograniczonym do grupy zasobów. Kontrola: po zapisie definicja odczytana z usługi zgadza się z plikiem w czterech listach; dopiero potem powstaje przypisanie. Delegowanie nadawania ról odbywa się z warunkiem.
  3. Porządek w rejestracjach: dwóch właścicieli na rejestrację, ograniczenie zgody użytkowników do zweryfikowanych wydawców i uprawnień niskiego wpływu, włączony przepływ żądań zgody administratora, zasada zarządzania aplikacjami z limitem ważności sekretów i certyfikatów. Kontrola: zapytanie o aplikacje z mniej niż dwoma właścicielami i skrypt wygasających poświadczeń (60 dni) zwracają pustą listę.
  4. Poświadczenia aplikacji: tożsamość zarządzana dla kodu w Azure i na serwerach z Arc, poświadczenie federacyjne dla pipeline’ów z tokenem OIDC (z subject zawężonym do gałęzi chronionej), certyfikat tylko dla serwerów bez Arc, sekret klienta jako ostateczność. Kontrola: token pobrany z lokalnego punktu otwiera zasób docelowy, a rola tożsamości zawiera wyłącznie potrzebne operacje.
  5. Key Vault: osobny magazyn na aplikację i środowisko z RBAC, ochroną przed trwałym usunięciem, zaporą i ustawieniem diagnostycznym. Role przypisuje się przed przełączeniem istniejącego magazynu z zasad dostępu. Kontrola: EnableRbacAuthorization zwraca True, aplikacja czyta sekret z samą rolą Secrets User, a odrzucone żądania widać w AuditEvent.
  6. Sekrety i certyfikaty: daty wygaśnięcia na każdym sekrecie, subskrypcja zdarzeń Event Grid (SecretNearExpiry, SecretExpired), polityka odnawiania certyfikatów, ręczna procedura dla urzędu niezintegrowanego, odwołania Key Vault w ustawieniach aplikacji zamiast kopii sekretu.
  7. Wyłączenie kluczy: zapytanie Resource Graph pokazujące zasoby z działającymi kluczami, ustalenie klientów korzystających z kluczy (metryka Transactions z filtrem Authentication), przełączenie ich na tokeny, a potem allowSharedKeyAccess = false i disableLocalAuth = true. Zasady Azure Policy najpierw z efektem Audit, po przełączeniu klientów z efektem Deny.

Ograniczenia i pułapki

  • Zakres subject w poświadczeniu federacyjnym. subject ograniczony do projektu, ale nie do gałęzi lub środowiska, pozwala każdemu, kto może uruchomić zadanie w tym projekcie, także z gałęzi roboczej, uzyskać uprawnienia aplikacji. Wartość zawęża się do gałęzi chronionej albo środowiska wdrożeniowego.
  • Łańcuch DefaultAzureCredential. Zaczyna od zmiennych środowiskowych jednostki usługi, więc ustawione na poziomie systemu serwera zmieniają po cichu sposób logowania każdej aplikacji, a awaria wychodzi dopiero po zmianie albo wygaśnięciu sekretu. Po wdrożeniu do Azure Microsoft zaleca konkretne poświadczenie, np. ManagedIdentityCredential; łańcuch można też zawęzić zmienną AZURE_TOKEN_CREDENTIALS (w bibliotece Python azure-identity 1.23.0 lub nowsza).
  • Tożsamość serwera z Azure Arc. Użyć jej może każdy, kto uruchomi kod na serwerze: lokalni administratorzy, członkowie grupy Hybrid Agent Extension Applications, a pośrednio ci, którzy mogą wdrażać rozszerzenia Arc na zasobie serwera w Azure. Tożsamości nadaje się wyłącznie role potrzebne działającej na nim aplikacji.
  • Odczyt definicji roli po utworzeniu. Wzorzec „pobierz rolę wbudowaną, zmień $role.Actions i utwórz nową” może dać inny wynik niż oczekiwany: w Az.Resources 10.0.0 (Az 16.0.0) cmdlety definicji ról przeszły na tablicę Permissions, a spłaszczone Actions, NotActions, DataActions i NotDataActions zapowiedziano do usunięcia już w 9.0.1. Dziennik zmian nie opisuje zachowania starego skryptu, więc uprawnienia odczytuje się z Permissions[n].Actions itd., a po każdym utworzeniu porównuje listy z zamierzonymi.
  • Zmiana modelu istniejącego magazynu na RBAC. Unieważnia wszystkie zasady dostępu, więc bez wcześniej przypisanych odpowiedników ról aplikacje dostają odmowę w chwili zapisania zmiany. Role przypisuje się przed przełączeniem, a nowe przypisanie potrzebuje kilku minut na propagację.

Źródła