Automatyzacja to nie zbiór skryptów, lecz sposób na to, by środowisko dało się odtworzyć i zmienić bez ryzyka. Piszę o Ansible i jego granicach, o projektowaniu playbooków, które przeżyją rotację zespołu, oraz o integrowaniu automatów z procesami obsługi zgłoszeń.
Hasła w playbookach, tokeny w zmiennych pipeline'u, ręcznie tworzone Secrety w klastrze. Jak w małym zespole przenieść sekrety do jednego źródła i dostarczać je konsumentom bez zapisywania wartości w repozytorium.
Skrypt uruchamiany co noc z Harmonogramu zadań jest usługą produkcyjną, nawet jeśli ma sto linii. Jak go napisać, żeby następca wiedział, co robi, a harmonogram wiedział, czy się udał.
Playbook pisany przez jedną osobę rośnie do kilku tysięcy linii i przejmuje zadania, do których Ansible nie służy. Gdzie go używać, gdzie nie i jak ułożyć repozytorium, żeby następca zrozumiał je w godzinę.
Nadanie dostępu do udziału to kilka minut pracy i dwa dni czekania w kolejce. Jak połączyć system zgłoszeń (ITSM) z AWX lub Ansible Automation Platform, żeby powtarzalny wniosek wykonywał się sam.