Utrzymanie i odtwarzanie Active Directory

Role FSMO i poziomy funkcjonalne, kopia stanu systemu i cztery sposoby przywracania katalogu, odtwarzanie lasu oraz logowanie narzędzi kontem domenowym przez LDAPS albo OIDC.

Windows ServerKopie zapasowe i odtwarzanie

Active Directory wymaga trzech rodzajów utrzymania, które ujawniają się dopiero przy awarii: właściwego rozmieszczenia ról FSMO i planu podnoszenia poziomów funkcjonalnych, kopii pozwalającej odtworzyć katalog oraz zależności narzędzi od katalogu przy logowaniu. Dokument opisuje role FSMO, wymianę kontrolera domeny i poziomy funkcjonalne, kopię stanu systemu z czterema sposobami przywracania i odtwarzaniem lasu oraz logowanie narzędzi administracyjnych kontem domenowym przez LDAPS i OIDC.

Role FSMO i poziomy funkcjonalne

Pięć ról i ich zasięg

Active Directory jest katalogiem wielomasterowym: zapis jest możliwy na każdym kontrolerze. Operacje wymagające jednego arbitra przypisano do pięciu ról: dwie istnieją raz w lesie, trzy raz w każdej domenie. Przy zwykłym wyłączeniu kontrolera role nie przenoszą się same; przenosi je dopiero łagodna degradacja. Domena działa po awarii właściciela dalej, ale funkcje przypisane do roli wygasają w różnym tempie, od godzin (PDC Emulator) po miesiące (Schema Master).

RolaZasięgCo robiPo awarii właściciela
Schema Masterlasprzyjmuje zmiany schematubrak skutków do czasu rozszerzenia schematu
Domain Naming Masterlasdodaje i usuwa domeny oraz partycje aplikacjibrak skutków do czasu zmiany struktury lasu
PDC Emulatordomenaźródło czasu, zmiany haseł, blokady kont, edycja GPOpo godzinach dryf czasu i błędy Kerberos
RID Masterdomenaprzydziela kontrolerom pule identyfikatorów RIDpo wyczerpaniu puli nie powstają nowe obiekty
Infrastructure Masterdomenaaktualizuje odwołania do obiektów z innych domenw lesie jednodomenowym brak skutków

Infrastructure Master ma znaczenie tylko w lesie wielodomenowym i nie ma zadań, gdy włączony jest Kosz AD albo wszystkie kontrolery domeny są katalogami globalnymi; w pozostałych przypadkach nie powinien być na kontrolerze będącym katalogiem globalnym. Wystarczające rozmieszczenie to role lasu, PDC Emulator i RID Master na jednym kontrolerze, Infrastructure Master na drugim, a trzeci bez ról jako rezerwa do przejęcia. Tylko PDC Emulator domeny głównej lasu, szczyt hierarchii czasu, powinien pobierać czas ze źródła zewnętrznego.

Rys. 1. Role lasu i PDC Emulator na jednym kontrolerze, role domeny na drugim, trzeci jako rezerwa. Przy planowej wymianie role się przenosi; przejęcie jest wyjątkiem po trwałej awarii.

Transfer i przejęcie

Transfer jest operacją planowaną: obie strony działają i przekazują sobie stan roli. Wykonuje się go przed wyłączeniem kontrolera poleceniem Move-ADDirectoryServerOperationMasterRole -Identity dc02 -OperationMasterRole PDCEmulator, RIDMaster, InfrastructureMaster, SchemaMaster, DomainNamingMaster.

Przejęcie (seize) jest operacją awaryjną, gdy dotychczasowy właściciel jest nieosiągalny. To ten sam cmdlet z przełącznikiem -Force: najpierw próbuje transferu, a rolę przejmuje, gdy ten nie jest możliwy. Przejęcie wymaga trzech warunków:

  1. Dotychczasowy właściciel na pewno nie wróci.
  2. Kontroler przejmujący jest zreplikowany z pozostałymi: repadmin /replsummary bez błędów, najlepiej także dcdiag /test:knowsofroleholders.
  3. Rola jest potrzebna teraz; dla Schema Mastera i Domain Naming Mastera często rozsądniej poczekać.

Po przejęciu dcdiag /test:ridmanager potwierdza osiągalność RID Mastera, a obiekt martwego kontrolera usuwa się z metadanymi (ntdsutil, „metadata cleanup”) oraz rekordami z DNS.

Wymiana kontrolera domeny

Kolejność wymiany kontrolera ma cztery kroki.

  1. Nowy kontroler i replikacja. Promocja do istniejącej domeny z DNS i, jeśli trzeba, katalogiem globalnym. SYSVOL musi już działać przez DFSR, bo Windows Server 2016 jest ostatnią wersją obsługującą FRS (dfsrmig /getglobalstate). Przed transferem repadmin /replsummary i dcdiag bez uwag.
  2. Transfer ról i kontrola wynikiem netdom query fsmo. PDC Emulator domeny głównej lasu pobiera czas ze źródła zewnętrznego, więc konfigurację czasu przestawia się na nowym i dotychczasowym PDC Emulatorze.
  3. Usługi towarzyszące. Adres nowego kontrolera w DHCP, na serwerach ze stałym adresem i w przekierowaniach DNS oraz w usługach odwołujących się do starego po nazwie lub adresie (LDAP, NPS, drukarki).
  4. Degradacja starego i sprzątanie. Uninstall-ADDSDomainController, potem Uninstall-WindowsFeature AD-Domain-Services i wyłączenie serwera; po awaryjnym wyłączeniu metadane usuwa się ręcznie, jak po przejęciu. Następnie wpisy w DNS, lokacjach i podsieciach oraz w skryptach i dokumentacji.

Poziomy funkcjonalne

Poziom funkcjonalny domeny i lasu deklaruje, jaki najstarszy system działa na kontrolerach, i nie podnosi się sam po dodaniu nowszego kontrolera.

PoziomCo odblokowuje
Windows Server 2016Privileged Access Management (poziom lasu)
Windows Server 2025opcjonalne strony bazy 32k; wymaga wszystkich kontrolerów na 2025 z bazą w formacie 32k (po aktualizacji w miejscu pozostaje 8k)

Windows Server 2019 i 2022 nie wprowadziły nowych poziomów, więc ich kontrolery pracują na poziomie 2016. Kontroler 2025 nie działa na poziomie 2012 R2, więc starsza domena musi najpierw osiągnąć 2016, a ten wymaga SYSVOL przez DFSR (stan na październik 2026).

Poziom podnosi się, gdy wszystkie kontrolery działają na wymaganej wersji (bez zapomnianego starego), replikacja jest czysta i istnieje kopia stanu systemu z tego dnia. Najpierw podnosi się wszystkie domeny, potem las, bo poziom lasu nie może być wyższy niż poziom którejkolwiek domeny: Set-ADDomainMode -Identity corp.example.com -DomainMode Windows2016Domain, a następnie Set-ADForestMode -Identity corp.example.com -ForestMode Windows2016Forest.

Kopia i odtwarzanie Active Directory

Dlaczego checkpoint nie wystarcza

Każdy kontroler numeruje zmiany numerem sekwencyjnym (USN) i wymienia je z partnerami. Kontroler cofnięty do wczorajszego stanu bez wiedzy katalogu ma stary numer, a partnerzy pamiętają wyższy, więc jego nowe zmiany mogą nigdy się nie zreplikować. Od Windows Server 2012 chroni przed tym mechanizm VM-GenerationID, o ile hiperwizor go udostępnia, ale checkpoint nadal leży na tym samym magazynie i nie odzyska usuniętego obiektu. Punktem odniesienia pozostaje kopia stanu systemu wykonana narzędziem świadomym katalogu; kopia całej maszyny na poziomie hosta bywa dopuszczalna tylko przy kopii świadomej aplikacji (VSS) i regularnych testach.

Kopia stanu systemu

Kopia stanu systemu kontrolera obejmuje bazę katalogu (ntds.dit), SYSVOL, rejestr i pliki rozruchowe. Wbudowane narzędzie wymaga jednorazowo składnika (Install-WindowsFeature Windows-Server-Backup), a kopię na dedykowany wolumin wykonuje wbadmin start systemstatebackup -backupTarget:E: -quiet. Retencję reguluje wbadmin delete systemstatebackup -keepVersions:14 -quiet, która zachowuje 14 ostatnich wersji i usuwa starsze.

Polecenie uruchamia się codziennie z Harmonogramu zadań na co najmniej dwóch kontrolerach w każdej domenie, a wynik kopiuje do magazynu poza zasięgiem kont domenowych; kopia leżąca tylko na woluminie kontrolera ginie razem z nim. Katalog sam rejestruje, kiedy wykonano ostatnią kopię każdej partycji: repadmin /showbackup pokazuje w kolumnie Org.Time/Date czas ostatniej kopii partycji (domena, Configuration, Schema i strefy DNS). Gdy partycja nie ma kopii dłużej niż połowa okresu życia usuniętych obiektów (domyślny próg), kontroler zapisuje w dzienniku Directory Service zdarzenie 2089.

Okres życia usuniętych obiektów i kosz AD

Kopia starsza niż okres życia usuniętych obiektów (tombstoneLifetime: domyślnie 180 dni, a 60 dni w lasach utworzonych na Windows 2000, Windows Server 2003 lub 2003 R2, w których nikt tej wartości nie podniósł) nie nadaje się do przywrócenia: pozostałe kontrolery dawno zapomniały o usunięciach, które przywrócony kontroler musiałby od nich dostać, a w katalogu pojawiają się obiekty pozostałe (lingering objects).

Kosz Active Directory włączony zawczasu przywraca usunięty obiekt ze wszystkimi atrybutami i członkostwami w grupach, bez restartu kontrolera i bez kopii. Włącza się go raz dla całego lasu, nieodwracalnie (Enable-ADOptionalFeature), przy poziomie funkcjonalnym lasu co najmniej Windows Server 2008 R2; obiekty usunięte przed włączeniem kosza nie dadzą się nim przywrócić. Usunięte konto przywraca Get-ADObject -Filter "sAMAccountName -eq 'jkowalski'" -IncludeDeletedObjects | Restore-ADObject. Przy usuniętej jednostce organizacyjnej najpierw przywraca się samą jednostkę, potem jej zawartość, bo obiekt wraca do kontenera nadrzędnego, który musi istnieć.

Cztery sposoby przywracania

SposóbKiedyCo się dziejeTypowy czas
Kosz ADusunięty obiekt, w okresie msDS-deletedObjectLifetimeobiekt wraca z atrybutami i członkostwami, bez restartuminuty
Przywrócenie nieautorytatywneuszkodzona baza jednego kontrolera, pozostałe działająkontroler wraca do stanu z kopii (wbadmin start systemstaterecovery w trybie DSRM) i pobiera nowsze zmiany od partnerówgodzina lub dwie
Przywrócenie autorytatywneobiekty usunięte lub zmienione bez kosza, błąd zreplikowany na wszystkie kontrolerywybrane obiekty z kopii dostają wyższe numery wersji (ntdsutil) i nadpisują stan na partnerachkilka godzin
Odtworzenie lasużaden kontroler nie działa albo żadnemu nie można ufaćjeden kontroler na domenę z kopii w izolacji, porządki, reset haseł, reszta budowana od nowaod kilku godzin do kilku dni

Przy awarii jednego kontrolera, gdy pozostałe działają, zwykle szybciej i czyściej jest usunąć jego metadane, przejąć role i postawić nowy kontroler niż przywracać go z kopii.

Przywrócenie autorytatywne wykonuje się w trybie przywracania usług katalogowych (DSRM), logując się kontem .\Administrator z hasłem DSRM:

bcdedit /set safeboot dsrepair
REM restart, logowanie kontem .\Administrator z hasłem DSRM
wbadmin get versions
wbadmin start systemstaterecovery -version:10/10/2026-22:00
REM nadal w trybie DSRM, przed powrotem do trybu normalnego
ntdsutil "activate instance ntds" "authoritative restore" "restore subtree OU=Finanse,DC=corp,DC=example,DC=com" quit quit
bcdedit /deletevalue safeboot
REM restart do trybu normalnego

Gdy wbadmin po przywróceniu zapyta o restart, trzeba odmówić: kontroler ma pozostać w trybie DSRM, aż ntdsutil zakończy przywracanie autorytatywne. Pliki .ldf z powiązaniami wstecznymi (na przykład członkostwami w grupach z innych domen), które ntdsutil zapisuje przy tym, importuje się po restarcie poleceniem ldifde -i -f <plik>.ldf.

Hasło DSRM

Każdy kontroler ma lokalne konto administratora trybu DSRM, którego hasło ustawia się przy promocji i rzadko zmienia później. Bez niego kontroler uruchomiony w trybie DSRM jest niedostępny, a przywrócenie z kopii niemożliwe. Hasło ustawia się na nowo w ntdsutil (set dsrm password, reset password on server null) albo synchronizuje z wyłączonym kontem domenowym (sync from domain account <konto>), którego hasło przechowuje się w sejfie. Synchronizacja jest jednorazowym skopiowaniem, więc po każdej zmianie hasła konta trzeba ją powtórzyć na każdym kontrolerze, a sejf musi być dostępny bez działającej domeny.

Odtwarzanie lasu etapami

Odtworzenie lasu jest potrzebne, gdy żaden kontroler nie działa albo żadnemu nie można ufać: ransomware na wszystkich kontrolerach, utrata centrum danych, przejęcie domeny. Przebieg ma sześć etapów.

  1. Decyzja i izolacja. Wszystkie kontrolery odłączone od sieci produkcyjnej, odtwarzanie w odizolowanej sieci. Wybór kopii sprzed incydentu.
  2. Pierwszy kontroler na domenę. Przywrócenie stanu systemu w trybie DSRM z autorytatywnym SYSVOL: wbadmin start systemstaterecovery -version:<wersja> -authsysvol.
  3. Role i metadane. Przejęcie wszystkich ról FSMO, usunięcie obiektów pozostałych kontrolerów z katalogu i ich rekordów z DNS, podniesienie puli RID o 100 000 i unieważnienie bieżącej puli.
  4. Hasła i klucze. Dwukrotny reset hasła konta krbtgt w odstępie co najmniej 10 godzin oraz reset haseł DSRM; przy naruszeniu bezpieczeństwa także reset haseł zaufań między domenami i kont uprzywilejowanych.
  5. Weryfikacja. Logowanie, wydawanie biletów Kerberos, rekordy SRV w DNS, brak błędów diagnostyki.
  6. Replikacja i nowe kontrolery. Sprawdzenie replikacji odtworzonych kontrolerów w odizolowanej sieci, podłączenie do sieci produkcyjnej, katalog globalny na kontrolerze domeny głównej lasu, dopiero potem promocja kolejnych kontrolerów.

Powyższy przebieg jest uproszczeniem; szczegóły każdego etapu, w tym unieważnienie puli RID i kolejność działań w lesie z wieloma domenami, opisuje przewodnik Microsoftu „Active Directory forest recovery guide”. Własna procedura jest jego skróconą wersją z nazwami serwerów, poleceniami i wskazaniem, gdzie w sejfie leżą hasła.

Ćwiczenie odtwarzania

Raz w roku przeprowadza się ćwiczenie w odizolowanej sieci wirtualnej bez połączenia z produkcją (na Hyper-V przełącznik typu Private): przywraca się jeden kontroler z produkcyjnej kopii, przejmuje role, weryfikuje logowanie i mierzy czas. Ćwiczenie ujawnia brakujące hasła DSRM i nieaktualne kroki; odtwarzanie lasu, którego nikt nie ćwiczył, trwa dni zamiast godzin. Wynik trafia do protokołu testu odtworzenia.

Logowanie narzędzi przez Active Directory

System CI, platforma GitOps, monitoring i baza wiedzy logują użytkowników kontem domenowym na dwa sposoby: bezpośrednio przez LDAPS albo przez pośrednika OIDC. W obu wariantach konto wyłączone w katalogu przestaje działać we wszystkich narzędziach (w OIDC z opóźnieniem do wygaśnięcia tokenu), więc znikają lokalne listy użytkowników, o których po odejściu administratora nikt nie pamięta. Różnica dotyczy tego, kto widzi hasło użytkownika i gdzie można wymusić drugi składnik.

Bezpośrednie LDAPS

Narzędzie przyjmuje login i hasło użytkownika, łączy się z kontrolerem domeny i sprawdza je operacją bind. Członkostwo w grupach odczytuje zapytaniem LDAP i na tej podstawie nadaje role. Zalety to prosta konfiguracja, brak dodatkowych komponentów i obsługa w wielu narzędziach. Wady wynikają z tego, że hasło użytkownika trafia do narzędzia:

  • każde narzędzie widzi hasła wszystkich logujących się osób, więc kompromitacja jednego z nich oznacza wyciek haseł domenowych,
  • uwierzytelniania wieloskładnikowego nie da się wymusić, bo bind LDAP przyjmuje tylko hasło,
  • każde narzędzie potrzebuje konta do zapytań o grupy, a wygaśnięcie jego hasła zatrzymuje logowanie wszystkim,
  • zasady sesji, blokady i wylogowania są w każdym narzędziu inne.

OIDC przez pośrednika

Narzędzie przekierowuje użytkownika do pośrednika tożsamości przez OpenID Connect. Pośrednik, połączony z Active Directory, sprawdza hasło i zwraca do narzędzia podpisany token z nazwą użytkownika i listą grup; narzędzie nigdy nie widzi hasła. Często spotykane są dwa rozwiązania open source. Dex jest lekkim pośrednikiem bez własnej bazy użytkowników: tłumaczy LDAP na OIDC i nie przechowuje kont. Keycloak jest pełnym dostawcą tożsamości z federacją użytkowników z LDAP, własnymi zasadami sesji i drugim składnikiem (kody jednorazowe, klucze WebAuthn). Trzecią drogą jest chmurowy dostawca tożsamości, do którego konta są synchronizowane z katalogu.

CechaBezpośrednie LDAPSOIDC przez DexOIDC przez Keycloak lub Entra ID
Kto widzi hasłokażde narzędzietylko Dextylko dostawca tożsamości
Drugi składniknienie, konektor LDAP sprawdza tylko hasłotak, wymuszany w jednym miejscu
Konta do wiązania z katalogiempo jednym na narzędziejednojedno lub żadne przy synchronizacji
Dodatkowe elementybrakjedna usługa, bez własnej bazy użytkownikówserwer z bazą danych albo usługa chmurowa

Przejście z LDAPS na OIDC nie wymaga zmian w katalogu: grupy i konwencja nazw zostają te same, zmienia się tylko miejsce, w którym sprawdzane jest hasło.

Konektor LDAP w Dex

Konfiguracja łączy Dex z katalogiem przez LDAPS, wpuszcza tylko włączone konta użytkowników i przekazuje do narzędzi wyłącznie grupy z prefiksem GG-, żeby token nie zawierał setek nieistotnych grup.

connectors:
  - type: ldap
    id: ad
    name: Active Directory
    config:
      # Nazwa domeny zamiast adresu jednego kontrolera
      host: corp.example.com:636
      # Certyfikat wewnętrznego urzędu certyfikacji
      rootCA: /etc/dex/tls/corp-root-ca.pem
      # Konto do wiązania, hasło ze zmiennej środowiskowej
      bindDN: CN=svc-dex-bind,OU=Service Accounts,DC=corp,DC=example,DC=com
      bindPW: $LDAP_BIND_PASSWORD
      usernamePrompt: Login domenowy
      userSearch:
        baseDN: OU=Users,DC=corp,DC=example,DC=com
        # Tylko włączone konta użytkowników
        filter: "(&(objectCategory=person)(objectClass=user)(!(userAccountControl:1.2.840.113556.1.4.803:=2)))"
        username: sAMAccountName
        idAttr: DN
        emailAttr: userPrincipalName
        nameAttr: displayName
        preferredUsernameAttr: sAMAccountName
      groupSearch:
        baseDN: OU=Groups,DC=corp,DC=example,DC=com
        filter: "(&(objectClass=group)(cn=GG-*))"
        userMatchers:
          - userAttr: DN
            groupAttr: member
        nameAttr: cn

Niektóre platformy, na przykład Argo CD, mają Dex wbudowany: konfiguracja konektora trafia wtedy do klucza dex.config w argocd-cm, a hasło konta do wiązania do sekretu, do którego odwołuje się bindPW.

Uprawnienia z grup

Niezależnie od wariantu uprawnienia wynikają z członkostwa w grupach katalogu, a nie z ręcznych przypisań w narzędziu. Sprawdza się prosta konwencja: osobna grupa na każdą rolę w każdym narzędziu, z nazwą mówiącą, co daje, na przykład GG-GitOps-Admins, GG-GitOps-ReadOnly, GG-Grafana-Editors. Członkostwo w grupie jest jedynym sposobem uzyskania roli, a przegląd uprawnień sprowadza się do przeglądu grup. W Argo CD grupy mapuje na role argocd-rbac-cm (wpisy typu g, GG-GitOps-Admins, role:admin, scopes: '[groups]'), a pominięcie policy.default oznacza brak dostępu dla osób spoza tych grup.

Konfiguracja z dopasowaniem member zwraca tylko bezpośrednie członkostwa. Jeśli role mają wynikać także z grup zagnieżdżonych, w Dex włącza to opcja recursionGroupAttr: member w userMatchers; w samym LDAP w AD służy do tego reguła dopasowania 1.2.840.113556.1.4.1941. Prostszym rozwiązaniem jest zasada, że grupy nadające role w narzędziach zawierają wyłącznie konta użytkowników.

Konto do wiązania i konta lokalne

Pośrednik potrzebuje konta, którym wyszukuje użytkowników i grupy. Wystarcza zwykłe konto domenowe, bo uwierzytelnieni użytkownicy domyślnie mogą czytać atrybuty potrzebne do logowania. Konto nie należy do żadnej grupy poza Domain Users, ma odmowę logowania lokalnego i przez pulpit zdalny, a w jego opisie zapisano właściciela i datę następnej zmiany hasła. Hasło ma co najmniej 30 losowych znaków i jest zmieniane według planu, na przykład raz w roku, razem z sekretem w pośredniku. Konto z hasłem, które wygasa samo w nieprzewidzianym momencie, zatrzymuje logowanie do wszystkich narzędzi naraz.

Lokalny administrator narzędzia zostaje, ale nie służy do codziennej pracy i jest zabezpieczony jako dostęp awaryjny na wypadek niedostępności katalogu lub pośrednika.

Decyzje i alternatywy

PodejścieKiedy ma sensOgraniczenie
Transfer roli FSMOplanowana wymiana lub wyłączenie kontrolera, obaj partnerzy działająwymaga działającego dotychczasowego właściciela
Przejęcie roli FSMO (-Force)właściciel nieosiągalny i na pewno nie wróci; dla ról lasu często lepiej poczekaćdotychczasowy właściciel nie wraca do sieci w poprzednim stanie
Kopia stanu systemu narzędziem świadomym katalogupunkt odniesienia dla każdego kontrolera, minimum dwa na domenękopia starsza niż okres życia usuniętych obiektów jest bezużyteczna
Kopia całej maszyny na poziomie hostatylko jako kopia świadoma aplikacji (VSS) i przy regularnych testachbez VSS i testów nie gwarantuje spójnego odtworzenia
Checkpoint maszyny wirtualnejnie jest kopią zapasową kataloguleży na tym samym magazynie, nie odzyska usuniętego obiektu
Nowy kontroler zamiast przywracania z kopiiawaria jednego kontrolera, pozostałe działająwymaga usunięcia metadanych i przejęcia ról
Bezpośrednie LDAPSjedno lub dwa narzędzia; akceptowalny start przy weryfikacji certyfikatu i osobnym koncie do wiązaniahasła widzi każde narzędzie, brak drugiego składnika
OIDC przez Dexkilka narzędzi, platforma Kuberneteshasło widzi tylko Dex, ale drugiego składnika nie wymusi
OIDC przez Keycloak lub Entra IDwymagane MFA, wiele narzędziserwer z bazą danych albo usługa chmurowa

Konfiguracja bazowa

  1. Rozmieszczenie ról według schematu z jednym kontrolerem na role lasu, PDC Emulator i RID Master, drugim na Infrastructure Master i trzecim jako rezerwą; konfiguracja czasu na PDC Emulatorze domeny głównej lasu.
  2. Włączenie kosza AD, zanim będzie potrzebny, oraz zapis hasła DSRM w sejfie dostępnym bez działającej domeny, z synchronizacją lub ustawieniem na każdym kontrolerze.
  3. Codzienna kopia stanu systemu z Harmonogramu zadań na co najmniej dwóch kontrolerach w domenie, z kopiowaniem poza zasięg kont domenowych; kontrola zdarzenia 2089 w dzienniku Directory Service.
  4. Logowanie narzędzi: osobne grupy na role, konto do wiązania z minimalnymi prawami, port 636 dostępny na każdym kontrolerze (Test-NetConnection -Port 636) oraz łańcuch zaufania i nazwa sprawdzone tak, jak robi to narzędzie (openssl s_client z -verify_hostname).

Procedury utrzymania

  1. Kontrola stanu przed każdą operacją na rolach i przed przywracaniem: replikacja bez błędów (repadmin /replsummary), kopia każdej partycji nie starsza niż 24 godziny (repadmin /showbackup *), role na oczekiwanych kontrolerach (netdom query fsmo). Błędy replikacji usuwa się najpierw, bo kopia z kontrolera, który od tygodni nie replikuje, zawiera nieaktualny katalog.
  2. Wymiana kontrolerów według kolejności: promocja, transfer ról, usługi towarzyszące, degradacja, z dcdiag, repadmin /replsummary i netdom query fsmo po każdym kroku.
  3. Podniesienie poziomów funkcjonalnych dopiero po wymianie ostatniego starego kontrolera, po świeżej kopii stanu systemu: domeny, potem las.
  4. Coroczne ćwiczenie odtwarzania w odizolowanej sieci z pomiarem czasu, uzupełniające brakujące hasła i kroki w procedurze.

Ograniczenia i pułapki

  • Powrót kontrolera po przejęciu roli. Dwóch właścicieli tej samej roli powoduje konflikt w przypadku Schema Master, Domain Naming Master i RID Master; nie dotyczy to PDC Emulator i Infrastructure Master. Poprzedniego właściciela usuwa się przez sformatowanie dysku i ponowną instalację albo wymuszoną degradację i czyszczenie metadanych; Microsoft zaleca odbudowę kontrolera, a nie przywracanie z kopii.
  • Poziomy funkcjonalne jako operacja jednokierunkowa. Dokumentacja Set-ADDomainMode dopuszcza obniżenie, o ile nie jest używana funkcja wymagająca wyższego poziomu, a strona o aktualizacji kontrolerów dopuszcza je tylko w wąskich, wymienionych przypadkach, więc plan nie opiera się na wycofaniu. Przed zmianą potrzebna jest świeża kopia stanu systemu.
  • Kopia po incydencie bezpieczeństwa. Przy ransomware i przejęciu konta administratora najnowsza kopia może już zawierać zmiany atakującego: nowe konta, członkostwa w grupach uprzywilejowanych, zmienione obiekty zasad grupy. Wybór kopii wymaga ustalenia, od kiedy atakujący był w sieci, a po odtworzeniu konta uprzywilejowane i zasady grupy przegląda się przed powrotem lasu do produkcji.
  • Wyłączona weryfikacja certyfikatu i nazwa w certyfikacie. Wiele przykładów w internecie zawiera insecureSkipVerify: true, co wyłącza sprawdzanie certyfikatu kontrolera domeny: połączenie jest szyfrowane, ale nie wiadomo z kim, więc każdy, kto przejmie ruch, odbierze hasła logujących się osób. Zamiast tego w rootCA podaje się certyfikat wewnętrznego urzędu certyfikacji. LDAPS działa tylko wtedy, gdy kontroler ma certyfikat do uwierzytelniania serwera, a Microsoft wymaga nazwy FQDN kontrolera w polu CN albo w rozszerzeniu SAN. Certyfikat zwykle zawiera FQDN kontrolera, a nazwę domeny tylko wtedy, gdy powstał z szablonu umieszczającego ją w SAN; przy adresowaniu nazwą domeny trzeba to sprawdzić, a w przeciwnym razie wskazać kontrolery po ich FQDN.
  • Opóźnienie odebrania dostępu w OIDC. Token wydany przez pośrednika jest ważny do wygaśnięcia, a w Dex czas życia ustawia expiry.idTokens (domyślnie 24 godziny). Dokumentacja Dex zaleca krótkie czasy życia, na przykład 10 minut; dla narzędzi z dostępem do produkcji rozsądna wartość to godzina lub mniej.

Źródła