Utrzymanie i odtwarzanie Active Directory
Role FSMO i poziomy funkcjonalne, kopia stanu systemu i cztery sposoby przywracania katalogu, odtwarzanie lasu oraz logowanie narzędzi kontem domenowym przez LDAPS albo OIDC.
Active Directory wymaga trzech rodzajów utrzymania, które ujawniają się dopiero przy awarii: właściwego rozmieszczenia ról FSMO i planu podnoszenia poziomów funkcjonalnych, kopii pozwalającej odtworzyć katalog oraz zależności narzędzi od katalogu przy logowaniu. Dokument opisuje role FSMO, wymianę kontrolera domeny i poziomy funkcjonalne, kopię stanu systemu z czterema sposobami przywracania i odtwarzaniem lasu oraz logowanie narzędzi administracyjnych kontem domenowym przez LDAPS i OIDC.
Role FSMO i poziomy funkcjonalne
Pięć ról i ich zasięg
Active Directory jest katalogiem wielomasterowym: zapis jest możliwy na każdym kontrolerze. Operacje wymagające jednego arbitra przypisano do pięciu ról: dwie istnieją raz w lesie, trzy raz w każdej domenie. Przy zwykłym wyłączeniu kontrolera role nie przenoszą się same; przenosi je dopiero łagodna degradacja. Domena działa po awarii właściciela dalej, ale funkcje przypisane do roli wygasają w różnym tempie, od godzin (PDC Emulator) po miesiące (Schema Master).
| Rola | Zasięg | Co robi | Po awarii właściciela |
|---|---|---|---|
| Schema Master | las | przyjmuje zmiany schematu | brak skutków do czasu rozszerzenia schematu |
| Domain Naming Master | las | dodaje i usuwa domeny oraz partycje aplikacji | brak skutków do czasu zmiany struktury lasu |
| PDC Emulator | domena | źródło czasu, zmiany haseł, blokady kont, edycja GPO | po godzinach dryf czasu i błędy Kerberos |
| RID Master | domena | przydziela kontrolerom pule identyfikatorów RID | po wyczerpaniu puli nie powstają nowe obiekty |
| Infrastructure Master | domena | aktualizuje odwołania do obiektów z innych domen | w lesie jednodomenowym brak skutków |
Infrastructure Master ma znaczenie tylko w lesie wielodomenowym i nie ma zadań, gdy włączony jest Kosz AD albo wszystkie kontrolery domeny są katalogami globalnymi; w pozostałych przypadkach nie powinien być na kontrolerze będącym katalogiem globalnym. Wystarczające rozmieszczenie to role lasu, PDC Emulator i RID Master na jednym kontrolerze, Infrastructure Master na drugim, a trzeci bez ról jako rezerwa do przejęcia. Tylko PDC Emulator domeny głównej lasu, szczyt hierarchii czasu, powinien pobierać czas ze źródła zewnętrznego.
Transfer i przejęcie
Transfer jest operacją planowaną: obie strony działają i przekazują sobie stan roli. Wykonuje się go przed wyłączeniem kontrolera poleceniem Move-ADDirectoryServerOperationMasterRole -Identity dc02 -OperationMasterRole PDCEmulator, RIDMaster, InfrastructureMaster, SchemaMaster, DomainNamingMaster.
Przejęcie (seize) jest operacją awaryjną, gdy dotychczasowy właściciel jest nieosiągalny. To ten sam cmdlet z przełącznikiem -Force: najpierw próbuje transferu, a rolę przejmuje, gdy ten nie jest możliwy. Przejęcie wymaga trzech warunków:
- Dotychczasowy właściciel na pewno nie wróci.
- Kontroler przejmujący jest zreplikowany z pozostałymi:
repadmin /replsummarybez błędów, najlepiej takżedcdiag /test:knowsofroleholders. - Rola jest potrzebna teraz; dla Schema Mastera i Domain Naming Mastera często rozsądniej poczekać.
Po przejęciu dcdiag /test:ridmanager potwierdza osiągalność RID Mastera, a obiekt martwego kontrolera usuwa się z metadanymi (ntdsutil, „metadata cleanup”) oraz rekordami z DNS.
Wymiana kontrolera domeny
Kolejność wymiany kontrolera ma cztery kroki.
- Nowy kontroler i replikacja. Promocja do istniejącej domeny z DNS i, jeśli trzeba, katalogiem globalnym. SYSVOL musi już działać przez DFSR, bo Windows Server 2016 jest ostatnią wersją obsługującą FRS (
dfsrmig /getglobalstate). Przed transferemrepadmin /replsummaryidcdiagbez uwag. - Transfer ról i kontrola wynikiem
netdom query fsmo. PDC Emulator domeny głównej lasu pobiera czas ze źródła zewnętrznego, więc konfigurację czasu przestawia się na nowym i dotychczasowym PDC Emulatorze. - Usługi towarzyszące. Adres nowego kontrolera w DHCP, na serwerach ze stałym adresem i w przekierowaniach DNS oraz w usługach odwołujących się do starego po nazwie lub adresie (LDAP, NPS, drukarki).
- Degradacja starego i sprzątanie.
Uninstall-ADDSDomainController, potemUninstall-WindowsFeature AD-Domain-Servicesi wyłączenie serwera; po awaryjnym wyłączeniu metadane usuwa się ręcznie, jak po przejęciu. Następnie wpisy w DNS, lokacjach i podsieciach oraz w skryptach i dokumentacji.
Poziomy funkcjonalne
Poziom funkcjonalny domeny i lasu deklaruje, jaki najstarszy system działa na kontrolerach, i nie podnosi się sam po dodaniu nowszego kontrolera.
| Poziom | Co odblokowuje |
|---|---|
| Windows Server 2016 | Privileged Access Management (poziom lasu) |
| Windows Server 2025 | opcjonalne strony bazy 32k; wymaga wszystkich kontrolerów na 2025 z bazą w formacie 32k (po aktualizacji w miejscu pozostaje 8k) |
Windows Server 2019 i 2022 nie wprowadziły nowych poziomów, więc ich kontrolery pracują na poziomie 2016. Kontroler 2025 nie działa na poziomie 2012 R2, więc starsza domena musi najpierw osiągnąć 2016, a ten wymaga SYSVOL przez DFSR (stan na październik 2026).
Poziom podnosi się, gdy wszystkie kontrolery działają na wymaganej wersji (bez zapomnianego starego), replikacja jest czysta i istnieje kopia stanu systemu z tego dnia. Najpierw podnosi się wszystkie domeny, potem las, bo poziom lasu nie może być wyższy niż poziom którejkolwiek domeny: Set-ADDomainMode -Identity corp.example.com -DomainMode Windows2016Domain, a następnie Set-ADForestMode -Identity corp.example.com -ForestMode Windows2016Forest.
Kopia i odtwarzanie Active Directory
Dlaczego checkpoint nie wystarcza
Każdy kontroler numeruje zmiany numerem sekwencyjnym (USN) i wymienia je z partnerami. Kontroler cofnięty do wczorajszego stanu bez wiedzy katalogu ma stary numer, a partnerzy pamiętają wyższy, więc jego nowe zmiany mogą nigdy się nie zreplikować. Od Windows Server 2012 chroni przed tym mechanizm VM-GenerationID, o ile hiperwizor go udostępnia, ale checkpoint nadal leży na tym samym magazynie i nie odzyska usuniętego obiektu. Punktem odniesienia pozostaje kopia stanu systemu wykonana narzędziem świadomym katalogu; kopia całej maszyny na poziomie hosta bywa dopuszczalna tylko przy kopii świadomej aplikacji (VSS) i regularnych testach.
Kopia stanu systemu
Kopia stanu systemu kontrolera obejmuje bazę katalogu (ntds.dit), SYSVOL, rejestr i pliki rozruchowe. Wbudowane narzędzie wymaga jednorazowo składnika (Install-WindowsFeature Windows-Server-Backup), a kopię na dedykowany wolumin wykonuje wbadmin start systemstatebackup -backupTarget:E: -quiet. Retencję reguluje wbadmin delete systemstatebackup -keepVersions:14 -quiet, która zachowuje 14 ostatnich wersji i usuwa starsze.
Polecenie uruchamia się codziennie z Harmonogramu zadań na co najmniej dwóch kontrolerach w każdej domenie, a wynik kopiuje do magazynu poza zasięgiem kont domenowych; kopia leżąca tylko na woluminie kontrolera ginie razem z nim. Katalog sam rejestruje, kiedy wykonano ostatnią kopię każdej partycji: repadmin /showbackup pokazuje w kolumnie Org.Time/Date czas ostatniej kopii partycji (domena, Configuration, Schema i strefy DNS). Gdy partycja nie ma kopii dłużej niż połowa okresu życia usuniętych obiektów (domyślny próg), kontroler zapisuje w dzienniku Directory Service zdarzenie 2089.
Okres życia usuniętych obiektów i kosz AD
Kopia starsza niż okres życia usuniętych obiektów (tombstoneLifetime: domyślnie 180 dni, a 60 dni w lasach utworzonych na Windows 2000, Windows Server 2003 lub 2003 R2, w których nikt tej wartości nie podniósł) nie nadaje się do przywrócenia: pozostałe kontrolery dawno zapomniały o usunięciach, które przywrócony kontroler musiałby od nich dostać, a w katalogu pojawiają się obiekty pozostałe (lingering objects).
Kosz Active Directory włączony zawczasu przywraca usunięty obiekt ze wszystkimi atrybutami i członkostwami w grupach, bez restartu kontrolera i bez kopii. Włącza się go raz dla całego lasu, nieodwracalnie (Enable-ADOptionalFeature), przy poziomie funkcjonalnym lasu co najmniej Windows Server 2008 R2; obiekty usunięte przed włączeniem kosza nie dadzą się nim przywrócić. Usunięte konto przywraca Get-ADObject -Filter "sAMAccountName -eq 'jkowalski'" -IncludeDeletedObjects | Restore-ADObject. Przy usuniętej jednostce organizacyjnej najpierw przywraca się samą jednostkę, potem jej zawartość, bo obiekt wraca do kontenera nadrzędnego, który musi istnieć.
Cztery sposoby przywracania
| Sposób | Kiedy | Co się dzieje | Typowy czas |
|---|---|---|---|
| Kosz AD | usunięty obiekt, w okresie msDS-deletedObjectLifetime | obiekt wraca z atrybutami i członkostwami, bez restartu | minuty |
| Przywrócenie nieautorytatywne | uszkodzona baza jednego kontrolera, pozostałe działają | kontroler wraca do stanu z kopii (wbadmin start systemstaterecovery w trybie DSRM) i pobiera nowsze zmiany od partnerów | godzina lub dwie |
| Przywrócenie autorytatywne | obiekty usunięte lub zmienione bez kosza, błąd zreplikowany na wszystkie kontrolery | wybrane obiekty z kopii dostają wyższe numery wersji (ntdsutil) i nadpisują stan na partnerach | kilka godzin |
| Odtworzenie lasu | żaden kontroler nie działa albo żadnemu nie można ufać | jeden kontroler na domenę z kopii w izolacji, porządki, reset haseł, reszta budowana od nowa | od kilku godzin do kilku dni |
Przy awarii jednego kontrolera, gdy pozostałe działają, zwykle szybciej i czyściej jest usunąć jego metadane, przejąć role i postawić nowy kontroler niż przywracać go z kopii.
Przywrócenie autorytatywne wykonuje się w trybie przywracania usług katalogowych (DSRM), logując się kontem .\Administrator z hasłem DSRM:
bcdedit /set safeboot dsrepair
REM restart, logowanie kontem .\Administrator z hasłem DSRM
wbadmin get versions
wbadmin start systemstaterecovery -version:10/10/2026-22:00
REM nadal w trybie DSRM, przed powrotem do trybu normalnego
ntdsutil "activate instance ntds" "authoritative restore" "restore subtree OU=Finanse,DC=corp,DC=example,DC=com" quit quit
bcdedit /deletevalue safeboot
REM restart do trybu normalnego
Gdy wbadmin po przywróceniu zapyta o restart, trzeba odmówić: kontroler ma pozostać w trybie DSRM, aż ntdsutil zakończy przywracanie autorytatywne. Pliki .ldf z powiązaniami wstecznymi (na przykład członkostwami w grupach z innych domen), które ntdsutil zapisuje przy tym, importuje się po restarcie poleceniem ldifde -i -f <plik>.ldf.
Hasło DSRM
Każdy kontroler ma lokalne konto administratora trybu DSRM, którego hasło ustawia się przy promocji i rzadko zmienia później. Bez niego kontroler uruchomiony w trybie DSRM jest niedostępny, a przywrócenie z kopii niemożliwe. Hasło ustawia się na nowo w ntdsutil (set dsrm password, reset password on server null) albo synchronizuje z wyłączonym kontem domenowym (sync from domain account <konto>), którego hasło przechowuje się w sejfie. Synchronizacja jest jednorazowym skopiowaniem, więc po każdej zmianie hasła konta trzeba ją powtórzyć na każdym kontrolerze, a sejf musi być dostępny bez działającej domeny.
Odtwarzanie lasu etapami
Odtworzenie lasu jest potrzebne, gdy żaden kontroler nie działa albo żadnemu nie można ufać: ransomware na wszystkich kontrolerach, utrata centrum danych, przejęcie domeny. Przebieg ma sześć etapów.
- Decyzja i izolacja. Wszystkie kontrolery odłączone od sieci produkcyjnej, odtwarzanie w odizolowanej sieci. Wybór kopii sprzed incydentu.
- Pierwszy kontroler na domenę. Przywrócenie stanu systemu w trybie DSRM z autorytatywnym SYSVOL:
wbadmin start systemstaterecovery -version:<wersja> -authsysvol. - Role i metadane. Przejęcie wszystkich ról FSMO, usunięcie obiektów pozostałych kontrolerów z katalogu i ich rekordów z DNS, podniesienie puli RID o 100 000 i unieważnienie bieżącej puli.
- Hasła i klucze. Dwukrotny reset hasła konta krbtgt w odstępie co najmniej 10 godzin oraz reset haseł DSRM; przy naruszeniu bezpieczeństwa także reset haseł zaufań między domenami i kont uprzywilejowanych.
- Weryfikacja. Logowanie, wydawanie biletów Kerberos, rekordy SRV w DNS, brak błędów diagnostyki.
- Replikacja i nowe kontrolery. Sprawdzenie replikacji odtworzonych kontrolerów w odizolowanej sieci, podłączenie do sieci produkcyjnej, katalog globalny na kontrolerze domeny głównej lasu, dopiero potem promocja kolejnych kontrolerów.
Powyższy przebieg jest uproszczeniem; szczegóły każdego etapu, w tym unieważnienie puli RID i kolejność działań w lesie z wieloma domenami, opisuje przewodnik Microsoftu „Active Directory forest recovery guide”. Własna procedura jest jego skróconą wersją z nazwami serwerów, poleceniami i wskazaniem, gdzie w sejfie leżą hasła.
Ćwiczenie odtwarzania
Raz w roku przeprowadza się ćwiczenie w odizolowanej sieci wirtualnej bez połączenia z produkcją (na Hyper-V przełącznik typu Private): przywraca się jeden kontroler z produkcyjnej kopii, przejmuje role, weryfikuje logowanie i mierzy czas. Ćwiczenie ujawnia brakujące hasła DSRM i nieaktualne kroki; odtwarzanie lasu, którego nikt nie ćwiczył, trwa dni zamiast godzin. Wynik trafia do protokołu testu odtworzenia.
Logowanie narzędzi przez Active Directory
System CI, platforma GitOps, monitoring i baza wiedzy logują użytkowników kontem domenowym na dwa sposoby: bezpośrednio przez LDAPS albo przez pośrednika OIDC. W obu wariantach konto wyłączone w katalogu przestaje działać we wszystkich narzędziach (w OIDC z opóźnieniem do wygaśnięcia tokenu), więc znikają lokalne listy użytkowników, o których po odejściu administratora nikt nie pamięta. Różnica dotyczy tego, kto widzi hasło użytkownika i gdzie można wymusić drugi składnik.
Bezpośrednie LDAPS
Narzędzie przyjmuje login i hasło użytkownika, łączy się z kontrolerem domeny i sprawdza je operacją bind. Członkostwo w grupach odczytuje zapytaniem LDAP i na tej podstawie nadaje role. Zalety to prosta konfiguracja, brak dodatkowych komponentów i obsługa w wielu narzędziach. Wady wynikają z tego, że hasło użytkownika trafia do narzędzia:
- każde narzędzie widzi hasła wszystkich logujących się osób, więc kompromitacja jednego z nich oznacza wyciek haseł domenowych,
- uwierzytelniania wieloskładnikowego nie da się wymusić, bo bind LDAP przyjmuje tylko hasło,
- każde narzędzie potrzebuje konta do zapytań o grupy, a wygaśnięcie jego hasła zatrzymuje logowanie wszystkim,
- zasady sesji, blokady i wylogowania są w każdym narzędziu inne.
OIDC przez pośrednika
Narzędzie przekierowuje użytkownika do pośrednika tożsamości przez OpenID Connect. Pośrednik, połączony z Active Directory, sprawdza hasło i zwraca do narzędzia podpisany token z nazwą użytkownika i listą grup; narzędzie nigdy nie widzi hasła. Często spotykane są dwa rozwiązania open source. Dex jest lekkim pośrednikiem bez własnej bazy użytkowników: tłumaczy LDAP na OIDC i nie przechowuje kont. Keycloak jest pełnym dostawcą tożsamości z federacją użytkowników z LDAP, własnymi zasadami sesji i drugim składnikiem (kody jednorazowe, klucze WebAuthn). Trzecią drogą jest chmurowy dostawca tożsamości, do którego konta są synchronizowane z katalogu.
| Cecha | Bezpośrednie LDAPS | OIDC przez Dex | OIDC przez Keycloak lub Entra ID |
|---|---|---|---|
| Kto widzi hasło | każde narzędzie | tylko Dex | tylko dostawca tożsamości |
| Drugi składnik | nie | nie, konektor LDAP sprawdza tylko hasło | tak, wymuszany w jednym miejscu |
| Konta do wiązania z katalogiem | po jednym na narzędzie | jedno | jedno lub żadne przy synchronizacji |
| Dodatkowe elementy | brak | jedna usługa, bez własnej bazy użytkowników | serwer z bazą danych albo usługa chmurowa |
Przejście z LDAPS na OIDC nie wymaga zmian w katalogu: grupy i konwencja nazw zostają te same, zmienia się tylko miejsce, w którym sprawdzane jest hasło.
Konektor LDAP w Dex
Konfiguracja łączy Dex z katalogiem przez LDAPS, wpuszcza tylko włączone konta użytkowników i przekazuje do narzędzi wyłącznie grupy z prefiksem GG-, żeby token nie zawierał setek nieistotnych grup.
connectors:
- type: ldap
id: ad
name: Active Directory
config:
# Nazwa domeny zamiast adresu jednego kontrolera
host: corp.example.com:636
# Certyfikat wewnętrznego urzędu certyfikacji
rootCA: /etc/dex/tls/corp-root-ca.pem
# Konto do wiązania, hasło ze zmiennej środowiskowej
bindDN: CN=svc-dex-bind,OU=Service Accounts,DC=corp,DC=example,DC=com
bindPW: $LDAP_BIND_PASSWORD
usernamePrompt: Login domenowy
userSearch:
baseDN: OU=Users,DC=corp,DC=example,DC=com
# Tylko włączone konta użytkowników
filter: "(&(objectCategory=person)(objectClass=user)(!(userAccountControl:1.2.840.113556.1.4.803:=2)))"
username: sAMAccountName
idAttr: DN
emailAttr: userPrincipalName
nameAttr: displayName
preferredUsernameAttr: sAMAccountName
groupSearch:
baseDN: OU=Groups,DC=corp,DC=example,DC=com
filter: "(&(objectClass=group)(cn=GG-*))"
userMatchers:
- userAttr: DN
groupAttr: member
nameAttr: cn
Niektóre platformy, na przykład Argo CD, mają Dex wbudowany: konfiguracja konektora trafia wtedy do klucza dex.config w argocd-cm, a hasło konta do wiązania do sekretu, do którego odwołuje się bindPW.
Uprawnienia z grup
Niezależnie od wariantu uprawnienia wynikają z członkostwa w grupach katalogu, a nie z ręcznych przypisań w narzędziu. Sprawdza się prosta konwencja: osobna grupa na każdą rolę w każdym narzędziu, z nazwą mówiącą, co daje, na przykład GG-GitOps-Admins, GG-GitOps-ReadOnly, GG-Grafana-Editors. Członkostwo w grupie jest jedynym sposobem uzyskania roli, a przegląd uprawnień sprowadza się do przeglądu grup. W Argo CD grupy mapuje na role argocd-rbac-cm (wpisy typu g, GG-GitOps-Admins, role:admin, scopes: '[groups]'), a pominięcie policy.default oznacza brak dostępu dla osób spoza tych grup.
Konfiguracja z dopasowaniem member zwraca tylko bezpośrednie członkostwa. Jeśli role mają wynikać także z grup zagnieżdżonych, w Dex włącza to opcja recursionGroupAttr: member w userMatchers; w samym LDAP w AD służy do tego reguła dopasowania 1.2.840.113556.1.4.1941. Prostszym rozwiązaniem jest zasada, że grupy nadające role w narzędziach zawierają wyłącznie konta użytkowników.
Konto do wiązania i konta lokalne
Pośrednik potrzebuje konta, którym wyszukuje użytkowników i grupy. Wystarcza zwykłe konto domenowe, bo uwierzytelnieni użytkownicy domyślnie mogą czytać atrybuty potrzebne do logowania. Konto nie należy do żadnej grupy poza Domain Users, ma odmowę logowania lokalnego i przez pulpit zdalny, a w jego opisie zapisano właściciela i datę następnej zmiany hasła. Hasło ma co najmniej 30 losowych znaków i jest zmieniane według planu, na przykład raz w roku, razem z sekretem w pośredniku. Konto z hasłem, które wygasa samo w nieprzewidzianym momencie, zatrzymuje logowanie do wszystkich narzędzi naraz.
Lokalny administrator narzędzia zostaje, ale nie służy do codziennej pracy i jest zabezpieczony jako dostęp awaryjny na wypadek niedostępności katalogu lub pośrednika.
Decyzje i alternatywy
| Podejście | Kiedy ma sens | Ograniczenie |
|---|---|---|
| Transfer roli FSMO | planowana wymiana lub wyłączenie kontrolera, obaj partnerzy działają | wymaga działającego dotychczasowego właściciela |
Przejęcie roli FSMO (-Force) | właściciel nieosiągalny i na pewno nie wróci; dla ról lasu często lepiej poczekać | dotychczasowy właściciel nie wraca do sieci w poprzednim stanie |
| Kopia stanu systemu narzędziem świadomym katalogu | punkt odniesienia dla każdego kontrolera, minimum dwa na domenę | kopia starsza niż okres życia usuniętych obiektów jest bezużyteczna |
| Kopia całej maszyny na poziomie hosta | tylko jako kopia świadoma aplikacji (VSS) i przy regularnych testach | bez VSS i testów nie gwarantuje spójnego odtworzenia |
| Checkpoint maszyny wirtualnej | nie jest kopią zapasową katalogu | leży na tym samym magazynie, nie odzyska usuniętego obiektu |
| Nowy kontroler zamiast przywracania z kopii | awaria jednego kontrolera, pozostałe działają | wymaga usunięcia metadanych i przejęcia ról |
| Bezpośrednie LDAPS | jedno lub dwa narzędzia; akceptowalny start przy weryfikacji certyfikatu i osobnym koncie do wiązania | hasła widzi każde narzędzie, brak drugiego składnika |
| OIDC przez Dex | kilka narzędzi, platforma Kubernetes | hasło widzi tylko Dex, ale drugiego składnika nie wymusi |
| OIDC przez Keycloak lub Entra ID | wymagane MFA, wiele narzędzi | serwer z bazą danych albo usługa chmurowa |
Konfiguracja bazowa
- Rozmieszczenie ról według schematu z jednym kontrolerem na role lasu, PDC Emulator i RID Master, drugim na Infrastructure Master i trzecim jako rezerwą; konfiguracja czasu na PDC Emulatorze domeny głównej lasu.
- Włączenie kosza AD, zanim będzie potrzebny, oraz zapis hasła DSRM w sejfie dostępnym bez działającej domeny, z synchronizacją lub ustawieniem na każdym kontrolerze.
- Codzienna kopia stanu systemu z Harmonogramu zadań na co najmniej dwóch kontrolerach w domenie, z kopiowaniem poza zasięg kont domenowych; kontrola zdarzenia 2089 w dzienniku Directory Service.
- Logowanie narzędzi: osobne grupy na role, konto do wiązania z minimalnymi prawami, port 636 dostępny na każdym kontrolerze (
Test-NetConnection -Port 636) oraz łańcuch zaufania i nazwa sprawdzone tak, jak robi to narzędzie (openssl s_clientz-verify_hostname).
Procedury utrzymania
- Kontrola stanu przed każdą operacją na rolach i przed przywracaniem: replikacja bez błędów (
repadmin /replsummary), kopia każdej partycji nie starsza niż 24 godziny (repadmin /showbackup *), role na oczekiwanych kontrolerach (netdom query fsmo). Błędy replikacji usuwa się najpierw, bo kopia z kontrolera, który od tygodni nie replikuje, zawiera nieaktualny katalog. - Wymiana kontrolerów według kolejności: promocja, transfer ról, usługi towarzyszące, degradacja, z
dcdiag,repadmin /replsummaryinetdom query fsmopo każdym kroku. - Podniesienie poziomów funkcjonalnych dopiero po wymianie ostatniego starego kontrolera, po świeżej kopii stanu systemu: domeny, potem las.
- Coroczne ćwiczenie odtwarzania w odizolowanej sieci z pomiarem czasu, uzupełniające brakujące hasła i kroki w procedurze.
Ograniczenia i pułapki
- Powrót kontrolera po przejęciu roli. Dwóch właścicieli tej samej roli powoduje konflikt w przypadku Schema Master, Domain Naming Master i RID Master; nie dotyczy to PDC Emulator i Infrastructure Master. Poprzedniego właściciela usuwa się przez sformatowanie dysku i ponowną instalację albo wymuszoną degradację i czyszczenie metadanych; Microsoft zaleca odbudowę kontrolera, a nie przywracanie z kopii.
- Poziomy funkcjonalne jako operacja jednokierunkowa. Dokumentacja
Set-ADDomainModedopuszcza obniżenie, o ile nie jest używana funkcja wymagająca wyższego poziomu, a strona o aktualizacji kontrolerów dopuszcza je tylko w wąskich, wymienionych przypadkach, więc plan nie opiera się na wycofaniu. Przed zmianą potrzebna jest świeża kopia stanu systemu. - Kopia po incydencie bezpieczeństwa. Przy ransomware i przejęciu konta administratora najnowsza kopia może już zawierać zmiany atakującego: nowe konta, członkostwa w grupach uprzywilejowanych, zmienione obiekty zasad grupy. Wybór kopii wymaga ustalenia, od kiedy atakujący był w sieci, a po odtworzeniu konta uprzywilejowane i zasady grupy przegląda się przed powrotem lasu do produkcji.
- Wyłączona weryfikacja certyfikatu i nazwa w certyfikacie. Wiele przykładów w internecie zawiera
insecureSkipVerify: true, co wyłącza sprawdzanie certyfikatu kontrolera domeny: połączenie jest szyfrowane, ale nie wiadomo z kim, więc każdy, kto przejmie ruch, odbierze hasła logujących się osób. Zamiast tego wrootCApodaje się certyfikat wewnętrznego urzędu certyfikacji. LDAPS działa tylko wtedy, gdy kontroler ma certyfikat do uwierzytelniania serwera, a Microsoft wymaga nazwy FQDN kontrolera w polu CN albo w rozszerzeniu SAN. Certyfikat zwykle zawiera FQDN kontrolera, a nazwę domeny tylko wtedy, gdy powstał z szablonu umieszczającego ją w SAN; przy adresowaniu nazwą domeny trzeba to sprawdzić, a w przeciwnym razie wskazać kontrolery po ich FQDN. - Opóźnienie odebrania dostępu w OIDC. Token wydany przez pośrednika jest ważny do wygaśnięcia, a w Dex czas życia ustawia
expiry.idTokens(domyślnie 24 godziny). Dokumentacja Dex zaleca krótkie czasy życia, na przykład 10 minut; dla narzędzi z dostępem do produkcji rozsądna wartość to godzina lub mniej.