Wirtualizacja Hyper-V
Rozmieszczenie obciążeń między maszynami wirtualnymi a Kubernetesem, przygotowanie maszyn węzłów, rozrost dysków VHDX oraz działanie i ograniczenia punktów kontrolnych (checkpointów).
Hyper-V jest hiperwizorem, na którym działają zarówno klasyczne serwery Windows i Linux, jak i maszyny węzłów klastra Kubernetes. Dokument opisuje podział obciążeń między maszyny wirtualne a kontenery, ustawienia węzłów Kubernetes na Hyper-V, mechanizm rozrostu dysków VHDX oraz działanie punktów kontrolnych (checkpointów) i ich granice jako zabezpieczenia.
Rozmieszczenie obciążeń: maszyna wirtualna czy kontener
„Migracja z maszyn wirtualnych na kontenery” jest fałszywą alternatywą: klaster sam działa na maszynach wirtualnych, a część obciążeń nie powinna trafić do kontenerów nigdy. Kontrolera domeny nie da się skonteneryzować w żaden wspierany sposób, aplikacja sprzed dekady może mieć licencję powiązaną z identyfikatorem sprzętowym, a rejestr obrazów uruchomiony w klastrze jest niedostępny dokładnie wtedy, gdy klaster trzeba odbudować. Miejsce obciążenia wyznaczają trzy pytania:
- Jak często to się zmienia? Wydanie raz na kwartał lub rzadziej: maszyna wirtualna. Kilka wydań w tygodniu: kontener, bo deklaratywne wdrożenie oszczędza czas przy każdym z nich.
- Kto to utrzymuje? Jeśli zespół zna Windows Server, a nie zna Kubernetes, przeniesienie obciążenia obniży jego dostępność.
- Co się stanie, gdy platforma padnie? Obciążenie potrzebne do naprawy platformy nie może na niej działać.
| Obciążenie | Miejsce | Dlaczego |
|---|---|---|
| Kontroler domeny, serwer plików | VM | pełny Windows, stała tożsamość maszyny, integracja z katalogiem i uprawnieniami NTFS, brak wspieranego wariantu w kontenerze |
| Aplikacja legacy, oprogramowanie licencjonowane na host lub rdzeń | VM | konfiguracja w rejestrze, licencja związana z identyfikatorem sprzętowym albo liczbą rdzeni, wydanie raz na kwartał |
| Rejestr obrazów, serwer Git, CI, serwer kopii zapasowych | VM, co najmniej kopia poza klastrem; kopie zapasowe na osobnym hoście | potrzebne do odbudowy klastra: bez rejestru nie da się pobrać obrazów, bez repozytorium nie ma manifestów; kopie muszą przetrwać awarię wszystkiego, co chronią |
| API, bezstanowy front webowy, workery kolejek, nowa usługa wewnętrzna | kontener | skalowanie poziome, częste wydania, brak kosztu migracji |
| Baza danych | VM, chyba że zespół umie ją odtworzyć w klastrze | operatory dojrzały, ale wymagają znajomości magazynu danych i przećwiczonych awarii |
Wiersz z bazą danych jest warunkowy: operator w klastrze daje automatyczne przełączanie, ale baza, której nikt nie potrafi ręcznie odtworzyć w kontenerze, jest bezpieczniejsza na maszynie z kopią, którą umie odtworzyć każdy administrator.
Węzeł Kubernetes jako maszyna wirtualna
Kilka ustawień, wygodnych dla serwerów aplikacji, szkodzi węzłom:
| Ustawienie | Wartość dla węzła | Co się dzieje przy złym ustawieniu |
|---|---|---|
| Pamięć | statyczna, np. 8 GB | Kubernetes rozmieszcza pody według pamięci zgłoszonej przez węzeł; pamięć dynamiczna odbiera ją po cichu, co kończy się OOM killerem i eksmisjami podów |
| Punkty kontrolne | wyłączone, także automatyczne | przywrócenie cofa dane etcd jednego członka w czasie i przestaje on pasować do reszty |
| Procesory wirtualne | stała liczba, bez rywalizacji z innymi maszynami | węzeł sterujący konkurujący o procesor zwalnia etcd i API |
| Generacja | 2; dla Linuksa szablon Secure Boot „Microsoft UEFI Certificate Authority” | szablon „Microsoft Windows” jest przeznaczony dla systemów Windows, a dla dystrybucji Linux służy „Microsoft UEFI Certificate Authority” |
| Czas | jedno źródło dla wszystkich węzłów | rozjazd zegarów daje błędy TLS i ostrzeżenia etcd o dryfie |
| Rozmieszczenie | najwyżej jeden węzeł sterujący na host | awaria hosta z dwoma członkami etcd zabiera kworum |
| Dysk | szybki magazyn, bez sąsiedztwa obciążeń intensywnie piszących | etcd czeka na zapis przy każdej zmianie; wolny dysk to wolne API |
Zmiana pamięci na statyczną (Set-VMMemory -DynamicMemoryEnabled $false -StartupBytes 8GB) wymaga wyłączonej maszyny. Węzeł najpierw opróżnia się z podów (kubectl drain), po zmianie przywraca (kubectl uncordon), a węzły sterujące zmienia się pojedynczo, żeby nie stracić kworum etcd. Punkty kontrolne wyłącza Set-VM -CheckpointType Disabled -AutomaticCheckpointsEnabled $false. Punkt kontrolny nie jest kopią węzła; stan klastra chroni kopia etcd, repozytorium manifestów i kopie wolumenów.
Usługa integracji Time Synchronization synchronizuje zegar gościa z zegarem hosta, a węzły Linux mogą mieć dodatkowo demon chrony z własnymi serwerami NTP. Wszystkie węzły używają jednego wariantu: synchronizacji z hosta albo chrony z tymi samymi serwerami NTP co kontrolery domeny, z wyłączoną usługą integracji (Disable-VMIntegrationService).
Rozłożenie węzłów na hosty
Trzy węzły sterujące z etcd tolerują utratę jednego członka, więc bezpieczny układ to trzy hosty z jednym węzłem sterującym na każdym; na dwóch hostach awaria tego z dwoma węzłami zabiera kworum. W klastrze failover Hyper-V regułę utrzymuje właściwość AntiAffinityClassNames grup klastra, która rozdziela maszyny z tą samą klasą na różne węzły, o ile to możliwe. Reguła jest miękka: przy braku wolnego hosta klaster umieści dwie maszyny razem, a zmiana działa dopiero po ponownym uruchomieniu grup. Twardą wersją jest właściwość klastra ClusterEnforcedAntiAffinity. Rozmieszczenie trzeba sprawdzać, nie tylko ustawić.
$class = New-Object System.Collections.Specialized.StringCollection
$class.Add('k8s-control-plane') | Out-Null
foreach ($vm in 'k8s-node-01', 'k8s-node-02', 'k8s-node-03') {
(Get-ClusterGroup -Name $vm).AntiAffinityClassNames = $class
}
Sieć i tożsamość
Sieć węzłów jest osobnym segmentem ze stałymi adresami. Klienci łączą się z API klastra przez adres wirtualny, nie przez pojedynczy węzeł. Ruch z sieci serwerowej do usług w klastrze przechodzi przez zdefiniowane punkty wejścia (kontroler ingress, adresy usług typu LoadBalancer), nigdy przez adresy podów. Uwierzytelnianie do klastra korzysta z tego samego katalogu tożsamości co reszta środowiska, bo osobne konta w Kubernetes to osobny problem do audytu.
Dyski VHDX: rozmiary i przyczyny rozrostu
Dysk stały (Fixed) od początku zajmuje na hoście całą pojemność i nie rośnie. Dysk dynamiczny startuje jako mały plik i przydziela miejsce blokami, gdy gość po raz pierwszy zapisze coś w danym obszarze. Liczą się trzy wielkości: pojemność widziana przez gościa, rozmiar pliku na hoście i zajętość danych w gościu (df -h w Linuksie, Get-Volume w Windows). Dwie pierwsze pokazuje Get-VHD:
| Pole | Znaczenie |
|---|---|
Size | pojemność logiczna widziana przez gościa |
FileSize | rozmiar pliku na woluminie hosta; w dysku dynamicznym sam nie maleje |
MinimumSize | najmniejsza pojemność, do której Resize-VHD może zmniejszyć dysk (wynika z układu partycji) |
BlockSize | jednostka przydziału, domyślnie 32 MB dla dysku dynamicznego |
Zdrowy dysk dynamiczny ma FileSize niewiele większy od zajętości w gościu. Plik bliski Size przy gościu zajętym w jednej trzeciej oznacza, że zwolnione miejsce nie wraca do hosta.
Hyper-V widzi tylko zapisy do sektorów, nie system plików gościa. Pierwszy zapis w obszarze bez przydzielonego bloku powiększa plik o cały blok, a usunięcie pliku w gościu zmienia wyłącznie metadane: host się o tym nie dowiaduje, więc blok zostaje. Gdyby gość zapisywał zawsze w tych samych sektorach, plik zatrzymałby się na najwyższej zajętości. Systemy plików umieszczają jednak nowe dane w różnych miejscach, a typowe obciążenia stale tworzą nowe pliki i kasują stare: warstwy obrazów kontenerów, rotowane logi, pamięć podręczna menedżera pakietów i katalogi robocze CI, pobrane aktualizacje. Po kilku miesiącach gość zapisał coś w większości obszarów dysku i plik zbliża się do pełnej pojemności przy stałej zajętości. Osobnym mechanizmem rozrostu są checkpointy, opisane niżej.
Blok 1 MB dla gości Linux
Przy bloku 32 MB zapis 4 KB w nowym obszarze powiększa plik o 32 MB. W gościach Windows to się sprawdza, ale ext4 i XFS rozkładają metadane i dane po całym dysku (grupy bloków, grupy alokacji), więc plik szybko rośnie mimo niewielkiej ilości danych. Microsoft zaleca dla gości Linux dynamiczne dyski VHDX z blokiem 1 MB, ext4 zamiast ext3 i mkfs.ext4 -G 4096.
Nowy dysk tworzy New-VHD -Path <nowy.vhdx> -SizeBytes 200GB -Dynamic -BlockSizeBytes 1MB, ale bloku istniejącego dysku nie da się zmienić w miejscu. Maszynę wyłącza się (bez checkpointów, z wolnym miejscem na nowy plik), konwertuje dysk poleceniem Convert-VHD -Path <stary.vhdx> -DestinationPath <nowy.vhdx> -VHDType Dynamic -BlockSizeBytes 1MB i podłącza zamiast starego (Set-VMHardDiskDrive, ten sam kontroler SCSI i pozycja). Stary plik usuwa się po sprawdzeniu, że maszyna startuje z nowego dysku i ma komplet danych.
TRIM i UNMAP: gość zgłasza wolne bloki
TRIM (ATA) i UNMAP (SCSI) informują dysk, że zakres sektorów nie zawiera już danych; Hyper-V oznacza odpowiadające bloki VHDX jako nieużywane. Warunki: dysk w formacie VHDX (VHD nie obsługuje UNMAP) na kontrolerze przepuszczającym UNMAP. Zalecany jest wirtualny kontroler SCSI (maszyny generacji 2 mają tylko SCSI, w generacji 1 dysk systemowy leży na IDE), a według dokumentacji UNMAP dociera do hosta także przez „enlightened IDE” i Virtual Fibre Channel.
W gościu Linux TRIM wysyła fstrim. W wielu dystrybucjach fstrim.timer działa domyślnie raz w tygodniu, w innych trzeba go włączyć (sudo systemctl enable --now fstrim.timer); jednorazowo sudo fstrim -av. Gość Windows z NTFS domyślnie wysyła powiadomienia o usuniętych danych (w ReFS v2 TRIM jest domyślnie wyłączony), a zadanie optymalizacji dysków co tydzień ponawia TRIM. Ustawienie sprawdza fsutil behavior query DisableDeleteNotify (0 oznacza włączone), a ręcznie działa Optimize-Volume -DriveLetter C -ReTrim. TRIM zatrzymuje wzrost, bo zwolnione bloki wracają do użytku, ale nie zmniejsza pliku.
Kompaktowanie i zapobieganie rozrostowi
Optimize-VHD usuwa nieużywane bloki z dysku dynamicznego lub różnicowego (dysków stałych nie dotyczy). Dysk nie może być używany przez działającą maszynę, a w trybach Quick, Full i Retrim musi być podłączony do hosta tylko do odczytu; Full wyszukuje też bloki wypełnione zerami. Polecenie zmniejsza FileSize, nie Size: pojemność zmienia Resize-VHD, a jej zmniejszenie wymaga wcześniejszego zmniejszenia partycji w gościu, inaczej grozi utrata danych.
Skuteczność zależy od systemu plików gościa. NTFS host odczyta, a ext4 i XFS nie, więc przy gościu Linux odzyskuje się bloki oznaczone wcześniej przez TRIM i wyzerowane; tuż przed wyłączeniem maszyny wykonuje się sudo fstrim -av.
# Gość Linux: tuż przed Stop-VM wykonać w gościu sudo fstrim -av (nie jest częścią skryptu)
$vm = 'srv-app-01'
$vhdx = 'D:\VM\srv-app-01\srv-app-01.vhdx'
Stop-VM -Name $vm # zamknięcie systemu gościa
$before = (Get-VHD -Path $vhdx).FileSize
Mount-VHD -Path $vhdx -ReadOnly # tryb Full wymaga podłączenia tylko do odczytu
Optimize-VHD -Path $vhdx -Mode Full # usuwa nieużywane i wyzerowane bloki
Dismount-VHD -Path $vhdx
Start-VM -Name $vm
'{0:N1} GB -> {1:N1} GB' -f ($before / 1GB), ((Get-VHD -Path $vhdx).FileSize / 1GB)
Kompaktowanie odzyskuje miejsce jednorazowo. Żeby plik nie wracał do poprzedniego rozmiaru, gość musi regularnie wysyłać TRIM i nie gromadzić bez ograniczeń danych, które i tak zostaną usunięte: dziennik systemowy, logi aplikacji i obrazy kontenerów mają limity i sprzątanie (SystemMaxUse= w journald, rotacja logów, progi sprzątania obrazów w kubelecie). Limity i TRIM działają tylko razem: bez TRIM nowe pliki trafiają w nowe obszary i VHDX i tak dojdzie do pełnej pojemności, a TRIM bez limitów nie powstrzyma gościa przed zapełnieniem własnego dysku.
Minimum monitoringu to alert na wolne miejsce na woluminie z maszynami, np. poniżej 15%. Wcześniejszy sygnał daje zadanie wysyłające do monitoringu możliwy wzrost dysków (Size minus FileSize dla niestałych). Plik, którego FileSize rośnie co tydzień przy stałej zajętości w gościu, wskazuje maszynę bez działającego TRIM.
Checkpointy: łańcuch AVHDX
Checkpoint (w polskim interfejsie: punkt kontrolny) w Hyper-V jest narzędziem do szybkiego wycofania zmiany, nie kopią zapasową: leży na tym samym magazynie co maszyna, zależy od jej dysku nadrzędnego i z każdą godziną kosztuje miejsce oraz wydajność. W chwili utworzenia checkpointu dysk VHDX maszyny przestaje być zapisywany. Hyper-V tworzy obok niego dysk różnicowy z rozszerzeniem .avhdx i od tej pory wszystkie zapisy trafiają do niego. Kolejny checkpoint tworzy kolejny plik AVHDX, którego rodzicem jest poprzedni. Maszyna pracuje na końcu łańcucha, a odczyt bloku, który nie był zmieniany, sięga przez kolejne poziomy aż do bazowego VHDX.
Z tej budowy wynikają trzy konsekwencje:
- Miejsce. Każdy plik AVHDX rośnie z każdym zapisanym blokiem i może urosnąć do rozmiaru całego dysku. Miejsce odzyskuje się dopiero przez usunięcie checkpointu i scalenie łańcucha.
- Wydajność. Każdy dodatkowy poziom łańcucha to dodatkowa praca przy odczycie; najszybciej odczuwają to bazy danych i serwery plików.
- Zależność. Plik AVHDX bez rodzica jest bezużyteczny. Uszkodzenie bazowego VHDX albo woluminu niszczy jednocześnie maszynę i wszystkie jej checkpointy, co odróżnia checkpoint od kopii na innym systemie i nośniku.
Typy checkpointów
| Typ | Co zapisuje | Spójność aplikacji | Po przywróceniu |
|---|---|---|---|
| Standardowy (Standard) | dyski oraz stan pamięci i urządzeń maszyny | brak, aplikacja nie wie o checkpoincie | maszyna działa dalej od chwili utworzenia, z tymi samymi otwartymi połączeniami i transakcjami |
| Produkcyjny (Production) | dyski po zamrożeniu zapisów przez VSS w gościu Windows lub zamrożeniu systemu plików w gościu Linux | jak przy kopii zapasowej | maszyna startuje od wyłączenia, jak po odtworzeniu z kopii |
Checkpoint standardowy przywraca maszynę „w biegu”, co dla bazy danych lub kontrolera domeny oznacza powrót do stanu, o którym reszta środowiska nic nie wie. Checkpoint produkcyjny wymaga działających w gościu usług integracji odpowiedzialnych za kopie (VSS). Typ ustawia się dla każdej maszyny poleceniem Set-VM -CheckpointType: Production tworzy checkpoint produkcyjny, a gdy się nie uda, standardowy; ProductionOnly daje produkcyjny albo błąd; Standard zawsze standardowy; Disabled wyłącza checkpointy. Wartość domyślna Production po cichu tworzy checkpoint standardowy, jeśli produkcyjny się nie powiedzie. Dla serwerów z bazami danych i kontrolerów domeny lepszy jest ProductionOnly: nieudany checkpoint jest widoczny jako błąd, a nie jako checkpoint innego typu, niż zakładano.
Usuwanie to scalanie
Usunięcie checkpointu w Menedżerze Hyper-V (albo poleceniem Remove-VMSnapshot) nie kasuje pliku od razu. Hyper-V scala zawartość AVHDX z dyskiem nadrzędnym przy działającej maszynie i dopiero potem usuwa plik. Scalanie pliku o rozmiarze kilkuset gigabajtów trwa i mocno obciąża magazyn, dlatego checkpoint trzymany miesiącami usuwa się w oknie serwisowym.
Kontrolery domeny i pozostałości po kopiach
Kontroler domeny od Windows Server 2012 uruchomiony na hiperwizorze udostępniającym VM-GenerationID wykrywa przywrócenie checkpointu przez zmianę tego identyfikatora i pobiera zmiany od partnerów, co chroni przed USN rollback. To nadal nie jest kopia: przywrócony kontroler dostaje od partnerów także późniejsze usunięcia, więc nie odzyska skasowanego obiektu. Kopią katalogu jest kopia stanu systemu.
Oprogramowanie do kopii maszyn wirtualnych tworzy w trakcie zadania checkpoint typu Recovery i po zakończeniu go scala. Przerwane zadanie może go zostawić, następne tworzy kolejny i po kilku tygodniach maszyna ma łańcuch kilkunastu plików AVHDX, których nikt świadomie nie utworzył. Menedżer Hyper-V nie zawsze je pokazuje, dlatego szuka się ich przez PowerShell (Get-VMSnapshot -SnapshotType Recovery). Pozostałość usuwa się dopiero po upewnieniu się, że żadne zadanie kopii tej maszyny nie jest w toku, i po naprawieniu przyczyny w systemie kopii.
Kiedy checkpoint ma sens
Checkpoint jest właściwym narzędziem w jednym przypadku: przed konkretną zmianą, której skutki da się ocenić w ciągu godzin, na przykład aktualizacją systemu, nową wersją aplikacji albo zmianą konfiguracji, która może uniemożliwić start. Po weryfikacji zmiany checkpoint się usuwa. Przywrócenie checkpointu jest jednym ze sposobów wycofania zmiany. Checkpoint nie przetrwa awarii magazynu ani hosta, ani ransomware z uprawnieniami na hoście; to zadanie kopii na innym systemie i nośniku, poza lokalizacją lub offline. Nie zastępuje kopii także przed zmianą: gdy zmiana dotyczy danych, których utrata byłaby kosztowna, najpierw wykonuje się zwykłą kopię zapasową, a przed utworzeniem checkpointu sprawdza się wolne miejsce na woluminie, bo zapisy z całego okresu zmiany trafią właśnie tam.
Nazwa checkpointu mówi, kto go utworzył, po co i do kiedy ma zostać usunięty. Domyślna nazwa w rodzaju „srv-app-01 - (11.08.2026 - 09:14:02)” po miesiącu nie niesie informacji. Opisową nazwę nadaje Checkpoint-VM z parametrem -SnapshotName, na przykład przed-aktualizacja-JK-usunac-do-2026-08-13.
Decyzje i alternatywy
| Podejście | Kiedy ma sens | Ograniczenie |
|---|---|---|
| Maszyna wirtualna na Hyper-V | pełny Windows, stała tożsamość maszyny, licencja na host lub rdzeń, obciążenia potrzebne do odbudowy platformy, rzadkie wydania | wolniejsze wdrożenia niż w kontenerach, brak skalowania poziomego |
| Kontener w Kubernetes | aplikacje bezstanowe, często wydawane, skalowane poziomo | wymaga znajomości Kubernetes w zespole; klaster sam zależy od maszyn wirtualnych |
| Baza danych w klastrze z operatorem | zespół umie ją ręcznie odtworzyć w kontenerze | operator wymaga znajomości magazynu danych i przećwiczonych awarii |
| Dysk dynamiczny VHDX | wiele maszyn na jednym woluminie, miejsce przydzielane na żądanie | rozrost ponad zajętość w gościu; wymaga TRIM, kompaktowania i monitoringu wolnego miejsca |
| Dysk stały VHDX | pełna pojemność zarezerwowana z góry | zajmuje całą pojemność od początku; nie wymaga kompaktowania |
Checkpoint produkcyjny (ProductionOnly) | zmiana na serwerze z bazą danych lub kontrolerze domeny | wymaga działających usług integracji (VSS); nieudany checkpoint kończy się błędem |
| Checkpoint standardowy | zmiana, przy której potrzebny jest powrót ze stanem pamięci | aplikacja nie wie o checkpoincie; powrót do stanu nieznanego reszcie środowiska |
| Kopia zapasowa na innym systemie i nośniku | ochrona przed awarią magazynu, hosta i ransomware | osobny koszt i proces odtwarzania; checkpoint jej nie zastępuje |
Konfiguracja bazowa
- Klasyfikacja obciążeń trzema pytaniami (częstość zmian, kompetencje zespołu, zależność platformy od obciążenia). Rejestr, repozytorium, CI i kopie zapasowe zostają poza klastrem, a kopie na osobnym hoście, tak aby żadna usługa potrzebna do odbudowy klastra nie zależała od klastra.
- Maszyny węzłów: generacja 2 z szablonem Secure Boot „Microsoft UEFI Certificate Authority” dla Linuksa, pamięć statyczna, stała liczba procesorów wirtualnych, punkty kontrolne wyłączone, jeden wariant synchronizacji czasu. Zmiany na istniejących węzłach:
kubectl drain,Stop-VM, zmiana,Start-VM,kubectl uncordon, jeden węzeł sterujący naraz; kolejny węzeł dopiero przy poprzednim w stanie Ready i komplecie członków etcd. - Reguła rozdzielania węzłów sterujących (
AntiAffinityClassNames, w razie potrzebyClusterEnforcedAntiAffinity) i sprawdzenie rzeczywistego rozmieszczenia po ponownym uruchomieniu grup. - Dyski gości Linux: nowe dyski VHDX z blokiem 1 MB na kontrolerze SCSI, istniejące przez
Convert-VHDprzy wyłączonej maszynie, bez checkpointów i z wolnym miejscem na nowy plik. Stary plik jest usuwany po potwierdzeniu startu z nowego dysku. W gościu działafstrim.timer, a dziennik, logi i obrazy kontenerów mają limity. - Checkpointy:
ProductionOnlydla serwerów z bazami danych i kontrolerów domeny oraz nazewnictwo z autorem, celem i terminem usunięcia.
Utrzymanie
-
Inwentaryzacja plików VHDX względem pojemności, wolnego miejsca na woluminach hosta i checkpointów z ich wiekiem. Sygnałem problemu jest
FileSizebliskiSizeprzy małym wolnym miejscu na woluminie oraz checkpointy starsze niż kilka dni. W klastrze failoverGet-VMwymaga-ComputerName (Get-ClusterNode).Name.Get-VM | Get-VMHardDiskDrive | ForEach-Object { Get-VHD -Path $_.Path } | Select-Object Path, VhdType, @{ n = 'SizeGB'; e = { [math]::Round($_.Size / 1GB, 1) } }, @{ n = 'FileSizeGB'; e = { [math]::Round($_.FileSize / 1GB, 1) } } Get-Volume | Where-Object DriveLetter | Select-Object DriveLetter, @{ n = 'FreeGB'; e = { [math]::Round($_.SizeRemaining / 1GB, 1) } } Get-VM | Get-VMSnapshot | Select-Object VMName, Name, SnapshotType, CreationTime, @{ n = 'WiekDni'; e = { [int]((Get-Date) - $_.CreationTime).TotalDays } } | Sort-Object CreationTime -
Alert na wolne miejsce na woluminie z maszynami (np. poniżej 15%) oraz zadanie raportujące możliwy wzrost dysków niestałych.
-
Usuwanie starych checkpointów w oknie serwisowym i kompaktowanie dysku dopiero po zakończeniu scalania, z aktualną kopią zapasową i pomiarem
FileSizeprzed i po.
Ograniczenia i pułapki
- Nadsubskrypcja woluminu. Suma pojemności dysków dynamicznych i plików AVHDX może przekraczać rozmiar woluminu, a problem ujawnia się dopiero, gdy pliki urosną. Gdy na woluminie zabraknie miejsca, Hyper-V wstrzymuje (Paused-Critical) maszyny potrzebujące nowych bloków, więc skutek dotyka kilku maszyn, nie tylko tej, której dysk urósł. Przed przekroczeniem progu pomaga alert na wolne miejsce i regularne kompaktowanie.
- Ręczne usuwanie lub zmiana plików w łańcuchu. Przy wyłączonej maszynie usunięcie aktywnego pliku AVHDX w Eksploratorze oznacza utratę wszystkich zapisów od chwili utworzenia checkpointu, a usunięcie pliku ze środka łańcucha czyni bezużytecznymi wszystkie pliki po nim. Podłączenie bazowego VHDX do innej maszyny lub jego edycja zrywa łańcuch, bo zmienia rodzica. Jedyna bezpieczna droga to usunięcie checkpointu przez Hyper-V.
- Kompaktowanie dysku z checkpointami. Dysku maszyny z checkpointami nie kompaktuje się: zapisy trafiają do AVHDX, a dysk bazowy jest rodzicem w łańcuchu i nie modyfikuje się go żadnym narzędziem. Najpierw trzeba usunąć checkpointy przez Hyper-V i poczekać na koniec scalania. Operacja zmienia plik w miejscu, trwa długo i obciąża magazyn, więc maszyna powinna mieć wcześniej aktualną kopię zapasową.
- Dwa mechanizmy czasu naraz. Usługa integracji i chrony ustawiające zegar jednocześnie dają rozbieżności, a wyłączenie usługi integracji bez drugiego źródła czasu kończy się dryfem. Wszystkie węzły używają jednego, tego samego wariantu.