Zarządzanie stacjami roboczymi

Podział ustawień między zasady grupy a narzędzie do zarządzania końcówkami, standard stacji (obraz, pakiety, BitLocker, dane użytkownika) oraz pierścienie wdrażania aktualizacji Windows.

Stacje roboczeWindows Server

Zasady grupy i narzędzie do zarządzania końcówkami (np. Microsoft Intune, Microsoft Configuration Manager lub inne narzędzie z agentem) potrafią ustawić te same wartości, a żadna konsola nie zgłasza błędu: obiekt GPO jest zastosowany, profil w narzędziu ma status „zgodny”, a stacja trzyma wartość zapisaną jako ostatnią. Dokument opisuje podział ustawień między oba mechanizmy, standard stacji odtwarzalnej z obrazu i pakietów oraz pierścienie wdrażania aktualizacji Windows jako przykład obszaru, w którym wybór właściciela ma praktyczne skutki.

Mapa „co gdzie”

Każde ustawienie, aplikacja i folder użytkownika mają jedno źródło zapisane w mapie podziału wraz z uzasadnieniem, które pozwala ją zweryfikować po latach. Najważniejsze są wiersze „oba potrafią”, bo tam powstają konflikty.

UstawienieWłaścicielDlaczego
Zasady haseł i blokady kont domenowychGPOobowiązują na poziomie domeny
Prawa użytkownika, zasady audytuGPOmuszą działać od startu systemu i zależą od grup w katalogu
Zapora Windows, profil domenowyGPOreguły zależą od sieci domenowej
Przekierowanie folderów, mapowania dysków, drukarki według grupGPOwynikają z tożsamości użytkownika
BitLocker i kopia klucza odzyskiwaniaoba potrafią, wybiera się jednoklucz w katalogu albo w konsoli narzędzia, nigdy dwa źródła ustawień
Pierścienie aktualizacji Windowsoba potrafią, wybiera się jednoGPO wystarcza dla stacji w sieci, narzędzie gdy laptopy pracują poza nią
Ustawienia przeglądarki i pakietu biurowegooba potrafią, wybiera się jednojeden właściciel na całą gałąź ustawień, nie na pojedynczą wartość
Dokumenty, pulpit i obrazyoba potrafią, wybiera się jednoprzekierowanie do udziału (GPO) albo przeniesienie znanych folderów do OneDrive, jeden mechanizm na folder
Instalacja, aktualizacja i usuwanie aplikacji, poprawki firm trzecichnarzędzieharmonogram, raport, ponowienie po błędzie; instalacja przez GPO nadaje się tylko do najprostszych przypadków
Inwentarz, zgodność, skrypty naprawczenarzędziewynik i log z każdej maszyny; GPO nie ma centralnego raportu zgodności
Maszyny poza siecią firmowąnarzędziezasady grupy docierają tylko przy łączności z kontrolerem domeny

Granica ostatniego wiersza zależy od łączności: laptop z VPN działającym stale odbiera zasady grupy, a urządzenie dołączone wyłącznie do Entra ID nie odbiera ich wcale. Narzędzie ma swoją cenę: agent to kolejny komponent do utrzymania, licencja to dodatkowy koszt, a zmiany stosują się według harmonogramu narzędzia, nie w chwili logowania. Decyzja dla każdego wiersza „oba potrafią” trafia do dokumentacji z datą i osobą, która ją podjęła, bo mapa bez dat po roku nie odpowiada rzeczywistości.

Mechanika konfliktu

Mechanikę najlepiej widać na jednej wartości rejestru. Ustawienie Interactive logon: Machine inactivity limit zapisuje się w HKLM\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Policies\System jako InactivityTimeoutSecs. Jeśli GPO ustawia tam 900 sekund, a skrypt narzędzia z agentem uruchamiany co kilka godzin ustawia 600, na części laptopów ekran blokuje się po piętnastu minutach, na części po dziesięciu, a na niektórych raz tak, raz tak. Żaden z obiektów nie jest błędny; różni się tylko moment ostatniego zapisu.

Zasady grupy stosują się przy starcie systemu i logowaniu, a potem w tle co 90 minut z losowym przesunięciem do 30 minut. Odświeżenie w tle nie przepisuje jednak wartości za każdym razem: klient stosuje ustawienia ponownie dopiero po wykryciu zmiany w swoich obiektach albo na ich liście. Dzieje się to też po gpupdate /force, a ustawienia zabezpieczeń domyślnie dodatkowo co 16 godzin, nawet jeśli nic się nie zmieniło.

ZdarzenieKiedy wartość zostaje zapisana
Start systemu, logowanie (GPO)przy każdym zdarzeniu
Odświeżenie w tle (GPO)co 90 minut z przesunięciem do 30 minut, tylko po wykryciu zmiany w obiektach lub ich liście
Ustawienia zabezpieczeń (GPO)dodatkowo co 16 godzin, także bez zmian
gpupdate /force (GPO)od razu
Narzędzie do zarządzania końcówkamiwedług własnego harmonogramu, np. skrypt co kilka godzin

Stan stacji zależy więc od tego, które zdarzenie wystąpiło ostatnio, a objawy wyglądają na losowe. Raport każdej strony mówi prawdę o tym, co sama zrobiła, dlatego żadna konsola nie sygnalizuje problemu.

Narzędzia korzystające z kanału MDM zapisują stan swoich zasad w HKLM\SOFTWARE\Microsoft\PolicyManager\current\device. Dla części ustawień istnieje zasada rozstrzygająca: ControlPolicyConflict/MDMWinsOverGP w Policy CSP, dostępna od Windows 10 w wersji 1803. Po jej włączeniu ustawienie dostarczone kanałem MDM wygrywa z tym samym ustawieniem z zasad grupy. Zasada obejmuje jednak tylko ustawienia z Policy CSP, więc nie zastępuje mapy podziału, a dokumentacja odradza konfigurowanie tych samych ustawień w GPO i MDM poza jej zakresem, bo o wyniku decyduje wtedy wyścig. Stan ustawienia na stacji czyta się z dwóch miejsc: po stronie zasad grupy z raportu gpresult, po stronie MDM z gałęzi PolicyManager, a każde z nich pokazuje tylko własny zapis.

Zmiana właściciela ustawienia

Przeniesienie ustawienia z jednego mechanizmu do drugiego ma stałą kolejność:

  1. Źródło. W raporcie gpresult /h, uruchomionym jako administrator, żeby objął część komputera, odszukanie ustawienia i obiektu, który je dostarcza (kolumna Winning GPO). W sekcji Component Status każde rozszerzenie powinno mieć status Success.
  2. Wycofanie z GPO. Usunięcie ustawienia z obiektu. Jeśli jest preferencją, najpierw zmiana akcji elementu na Delete, odczekanie, aż stacje ją zastosują, i dopiero potem usunięcie elementu.
  3. Kontrola na stacjach. Na kilku stacjach potwierdzenie, że wartość zniknęła z rejestru albo wróciła do domyślnej. Wartości z szablonów administracyjnych w gałęziach Policies znikają, gdy obiekt przestaje obowiązywać, ale preferencje zasad grupy (Group Policy Preferences) i część ustawień zabezpieczeń, jak InactivityTimeoutSecs, zostają w rejestrze na stałe. Wtedy rozwiązaniem jest wpisanie w ostatnim GPO wartości docelowej albo usunięcie wartości skryptem naprawczym narzędzia.
  4. Nowy właściciel. Dodanie ustawienia w narzędziu do zarządzania końcówkami, najpierw dla grupy pilotażowej, i aktualizacja mapy „co gdzie”.

Odwrotna kolejność, czyli najpierw dodanie w nowym źródle, gwarantuje konflikt w okresie przejściowym, który bywa dłuższy niż planowano. Obiekty z preferencjami wymagają dodatkowej cierpliwości, bo krok drugi kończy się dopiero wtedy, gdy wszystkie stacje zastosują akcję Delete, a stacje wyłączone lub poza siecią zrobią to najpóźniej.

Porządki po stronie GPO

Konfliktów nie da się szukać w domenie, w której nie wiadomo, które obiekty zasad grupy działają. Get-GPO -All i Get-GPOReport pokazują, kiedy obiekt zmieniano, czy jest podlinkowany i czy jego części są wyłączone; status AllSettingsDisabled oznacza obiekt, który nic nie robi. Każdy obiekt ma opis (pole Comment w konsoli, Description w PowerShell) z właścicielem i przeznaczeniem, a nazwa mówi, czego dotyczy: WS - BitLocker (WS: stacje robocze) albo USR - Folder Redirection (USR: ustawienia użytkownika). Przed usunięciem obiekt archiwizuje się poleceniem Backup-GPO, które zapisuje kopię do wskazanego katalogu i niczego nie zmienia w domenie.

Przegląd obiektów jest powiązany z mapą podziału: obiekt, którego zakres przejęło narzędzie do zarządzania końcówkami, jest pierwszym kandydatem do usunięcia, a archiwum pozwala go przywrócić. Opis z właścicielem skraca przegląd, bo pytanie o sens obiektu ma adresata i nie wymaga odtwarzania historii z raportu.

Standard stacji: obraz, pakiety i dane poza dyskiem

Stacja, na której nie ma niczego występującego wyłącznie na dysku, odtwarza się z trzech źródeł: obrazu, konfiguracji z zasad i pakietów aplikacji, a dane użytkownika czekają poza dyskiem. Wszystko spoza tych źródeł jest zmianą ręczną, która ginie przy pierwszej wymianie komputera i nie pojawia się w żadnym raporcie. Każde źródło ma własnego właściciela w mapie podziału, więc po awarii sprzętu nic nie jest ustalane z pamięci.

Obraz. Zawiera system, sterowniki modeli ze standardu i agenta narzędzia do zarządzania, ale nie aplikacje: aplikacja w obrazie aktualizuje się razem z nim (np. raz na kwartał), a aplikacja w pakiecie wtedy, kiedy trzeba. Regularne odświeżanie obrazu oszczędza nowo wdrożonemu komputerowi instalowania zaległych aktualizacji systemu. Alternatywą jest obraz producenta z automatyczną rejestracją w narzędziu na podstawie identyfikatora sprzętowego zgłoszonego przy zakupie (np. Windows Autopilot): mniej pracy przy obrazie, mniej kontroli nad tym, co producent zainstalował. Gdy konfiguracja ma pochodzić z zasad grupy, a klucze BitLocker mają trafiać do AD DS, Autopilot musi działać w wariancie z dołączeniem hybrydowym (Microsoft Entra hybrid join), którego Microsoft nie zaleca dla nowych urządzeń; urządzenie dołączone wyłącznie do Entra ID zasad grupy nie odbiera.

Sprzęt i nazwy. Sprzęt ogranicza się do dwóch lub trzech modeli, bo każdy dodatkowy to osobny zestaw sterowników i lista znanych problemów. Nazwa komputera wynika ze wzoru (PC-0142 dla stacji, NB-0217 dla laptopa), a numer prowadzi do rekordu w inwentarzu: model, numer seryjny, użytkownik, data wdrożenia.

Pakiety aplikacji. Przypisuje się je do grup w katalogu, nie do użytkowników: GG-APP-Base dla wszystkich, GG-APP-Ksiegowosc, GG-APP-Projektanci. Nowy pracownik działu dostaje aplikacje w chwili dodania do grupy, a przejście do innego działu oznacza zmianę grupy i odinstalowanie pakietów. Aplikacja poza pakietem jest wyjątkiem z właścicielem i datą przeglądu, a różnicę między standardem a rzeczywistością pokazuje inwentarz z konsoli narzędzia albo zbudowany z kluczy Uninstall w rejestrze.

Dane użytkownika. Dokumenty, pulpit i obrazy przekierowuje się do udziału sieciowego (zasady grupy, Folder Redirection) albo synchronizuje z chmurą, np. przez przeniesienie znanych folderów do OneDrive. To dwa mechanizmy dla tych samych folderów, więc obowiązuje jeden mechanizm na folder, zapisany w mapie podziału; skonfigurowanie obu naraz oznacza konflikt jak ten z InactivityTimeoutSecs. Przekierowanie do udziału wymaga dostępu do sieci firmowej, więc na laptopach poza biurem potrzebuje VPN lub plików offline, a synchronizacja z chmurą działa przez internet. Ścieżka przez przestrzeń nazw DFS (\\corp.example.com\shares\users) zamiast nazwy serwera pozwala przenieść dane bez zmiany zasad. Po wdrożeniu na dysku nie zostaje nic, czego utrata byłaby dotkliwa, a przy wymianie komputera dane pojawiają się po pierwszym logowaniu.

BitLocker: klucz w katalogu przed szyfrowaniem

Szyfrowanie dysku dobrze ilustruje zasadę jednego źródła, bo klucz odzyskiwania musi być zapisany poza komputerem, zanim komputer się zepsuje. Ścieżka w zasadach grupy (nazwy według angielskiej konsoli):

Computer Configuration
  └ Policies
    └ Administrative Templates
      └ Windows Components
        └ BitLocker Drive Encryption
          └ Operating System Drives
            └ Choose how BitLocker-protected operating system drives can be recovered
                [x] Save BitLocker recovery information to AD DS for operating system drives
                [x] Do not enable BitLocker until recovery information is stored to AD DS for operating system drives

Ostatnia opcja jest najważniejsza. Bez niej szyfrowanie może się włączyć na komputerze, który nie zapisał klucza w katalogu, a taki dysk po awarii płyty głównej z modułem TPM jest nie do odczytania. Zasada zapisuje klucz przy włączaniu szyfrowania, więc na dyskach zaszyfrowanych wcześniej obecność klucza w katalogu (obiekty msFVE-RecoveryInformation pod obiektem komputera) wymaga osobnej kontroli. Brakujący klucz można dosłać poleceniem manage-bde -protectors -adbackup C: -id <identyfikator>; identyfikatory protektorów pokazuje manage-bde -protectors -get C:. Do konfiguracji z zasad należą też unikalne hasło lokalnego administratora (Windows LAPS) i aktualizacje w pierścieniach.

Pierścienie wdrażania aktualizacji Windows

Aktualizacja zbiorcza zainstalowana wszystkim jednocześnie psuje coś na wszystkich maszynach naraz, a całkowity brak aktualizacji zostawia setki maszyn z podatnościami znanymi od miesięcy. Pierścienie rozkładają ryzyko na etapy, z których każdy można zatrzymać.

Cztery pierścienie

PierścieńKtoUdziałOdroczenie aktualizacji jakościowychTermin wymuszeniaOkres prolongaty
0zespół ITok. 5%0 dni2 dni1 dzień
1pilot: ochotnicy z każdego działuok. 10%4 dni3 dni2 dni
2wszyscy pozostaliok. 80%10 dni4 dni2 dni
3wrażliwe: produkcja, konfiguracje certyfikowaneok. 5%14 dni i wstrzymanie do akceptacjipo akceptacji właściciela2 dni

Odroczenie liczy się od wydania aktualizacji: urządzenie dostaje ją dopiero po upływie podanej liczby dni (limit dla aktualizacji jakościowych to 30 dni). Termin wymuszenia w Windows 11 liczy się od chwili, gdy urządzenie wykryło aktualizację w skanowaniu, a okres prolongaty od chwili, gdy po instalacji czeka ono na restart; efektywny termin to późniejsza z tych dwóch wartości. Stacja, która instaluje aktualizację od razu po wykryciu, jest więc restartowana najpóźniej po 2 dniach od wydania w pierścieniu 0, po 7 w pilocie i po 14 w pierścieniu 2. Stacja, która instaluje dopiero w terminie, dostaje jeszcze okres prolongaty, co daje odpowiednio 3, 9 i 16 dni.

Pilot wymaga pokrycia: każda krytyczna aplikacja i każdy model sprzętu mają w pierścieniu 1 co najmniej jedną stację. Pierścień 3 obejmuje stacje sterujące produkcją i maszyny z certyfikowaną konfiguracją oprogramowania; aktualizacja trafia do nich po akceptacji właściciela, w uzgodnionym oknie. Dla takich urządzeń Windows 11 w wersji 24H2 i nowszych ma od stycznia 2026 także okna konserwacji, które ograniczają pobieranie, instalację i restart do ustalonych godzin; dokumentacja zaleca konfigurować okna konserwacji albo terminy wymuszenia, nie oba naraz.

Pierścienie w zasadach grupy

Każdy pierścień to osobny obiekt zasad grupy o tej samej strukturze i innych wartościach, filtrowany grupą komputerów: GG-WU-Ring0 do GG-WU-Ring3. Ustawienia (nazwy według angielskiej konsoli i szablonów dla Windows 11):

Computer Configuration
  └ Policies
    └ Administrative Templates
      └ Windows Components
        └ Windows Update
          ├ Manage updates offered from Windows Update
          │   ├ Select when Quality Updates are received               → odroczenie w dniach, wstrzymanie
          │   ├ Select the target Feature Update version               → wersja docelowa systemu
          │   └ Do not include drivers with Windows Updates            → sterowniki osobnym kanałem
          └ Manage end user experience
              ├ Configure Automatic Updates                            → automatyczne pobieranie i instalacja
              ├ Specify deadline for automatic updates and restarts for quality update
              └ Turn off auto-restart for updates during active hours  → godziny aktywności, np. 7–19

W Windows 11 w wersji 22H2 i nowszych zasada terminów (termin wymuszenia i okres prolongaty) występuje osobno dla aktualizacji jakościowych i funkcjonalnych; pojedyncza zasada Specify deadlines for automatic updates and restarts dotyczy Windows 10. Ustawienie wersji docelowej zatrzymuje stacje na sprawdzonej wersji systemu, dopóki pilot nie przetestuje kolejnej. Wersję trzeba aktualizować przed końcem wsparcia, bo stacja po upływie 60 dni od jego końca jest aktualizowana automatycznie.

Bramka, nie kalendarz

Przejście do następnego pierścienia jest decyzją, nie upływem czasu.

Rys. 1. Każdy pierścień jest bramką dla następnego; przejście dalej wymaga braku zgłoszeń, a nie upływu czasu.

Warunek: brak zgłoszeń związanych z aktualizacją z pierścieni 0 i 1 w okresie odroczenia pierścienia 2. Zgłoszenie oznacza wstrzymanie wdrożenia dla kolejnych pierścieni do czasu diagnozy. Ustawienie Select when Quality Updates are received ma do tego pole daty rozpoczęcia wstrzymania (Pause Quality Updates starting): wpisana w obiekcie pierścienia 2 zatrzymuje aktualizacje jakościowe dla całej grupy na maksymalnie 35 dni od podanej daty.

Termin wymuszenia jest osobnym parametrem i to on decyduje o skuteczności: bez terminu odsetek zaktualizowanych maszyn zwykle zatrzymuje się na poziomie, przy którym część użytkowników odkłada restart w nieskończoność. Do terminu restart odbywa się poza godzinami aktywności (zakres najwyżej 18 godzin; dokumentacja zaleca nie ustawiać ich zasadami, jeśli użytkownicy mogą ustalać własne), a po jego upływie jest wymuszany niezależnie od nich.

Laptopy poza biurem

Aktualizacje dystrybuowane wyłącznie z serwera w sieci firmowej nie docierają do laptopa, który łączy się z VPN raz w tygodniu na kwadrans. Po roku to jedna z najbardziej podatnych maszyn w organizacji, a zarazem taka, która często pracuje w sieciach publicznych. Zasady Windows Update dla firm nie wymagają serwera w sieci: stacja pobiera aktualizacje bezpośrednio od Microsoftu przez internet, a w biurze optymalizacja dostarczania (Delivery Optimization) ogranicza ruch na łączu. Zasady już zapisane w rejestrze działają dalej, także bez kontrolera domeny, ale laptop, który miesiącami go nie widzi, nie odbiera zmian: nowego terminu ani wstrzymania. Dla takich maszyn pierścienie prowadzi się w narzędziu do zarządzania końcówkami, zgodnie z mapą podziału.

Kto został w tyle

Stan stacji ocenia się po numerze aktualizacji zbiorczej (UBR) z rejestru (HKLM:\SOFTWARE\Microsoft\Windows NT\CurrentVersion, wartości CurrentBuild i UBR): po terminie pierścienia 2 stacje powinny mieć najnowszy UBR bieżącego miesiąca, a starszy numer oznacza maszyny w tyle. Wartość ProductName nie nadaje się do rozpoznania systemu, bo w Windows 11 nadal zawiera „Windows 10”; wersję rozpoznaje się po CurrentBuild (22000 i wyższe to Windows 11). Oczekujący restart w połączeniu z ostatnim startem sprzed kilkunastu dni oznacza, że termin wymuszenia nie działa albo maszyna nigdy się nie restartuje, tylko usypia.

Osobną listę tworzą stacje, które nie zgłaszają się do domeny: maszyny wycofane z użytku albo pracujące stale poza siecią, których stan musi pochodzić z raportu ostatniego kontaktu w narzędziu do zarządzania. Urządzenie, które się nie zgłasza, jest większym problemem niż urządzenie z błędem instalacji, bo o błędzie przynajmniej wiadomo.

Decyzje i alternatywy

PodejścieKiedy ma sensOgraniczenie
Zasady grupy jako właściciel ustawieństacje stale w sieci domenowej lub z działającym VPN; ustawienia zależne od tożsamości i grupbrak centralnego raportu zgodności; brak odbioru zmian poza siecią
Narzędzie do zarządzania końcówkami jako właściciellaptopy pracujące poza siecią, aplikacje, inwentarz, skrypty naprawczeagent do utrzymania, koszt licencji, stosowanie według harmonogramu narzędzia
MDMWinsOverGP jako rozstrzygnięcie konfliktuustawienia z Policy CSP dostarczane kanałem MDMobejmuje tylko ustawienia z Policy CSP; nie zastępuje mapy podziału
Obraz własny z pakietamipełna kontrola nad zawartością stacjiutrzymanie obrazu (odświeżanie np. raz na kwartał)
Obraz producenta i Windows Autopilotmniej pracy przy obrazie, rejestracja na podstawie identyfikatora sprzętowegomniejsza kontrola nad zawartością; zasady grupy i klucze BitLocker w AD DS wymagają dołączenia hybrydowego, niezalecanego dla nowych urządzeń
Przekierowanie folderów do udziałustacje w sieci firmowej, dane w jednym miejscuwymaga VPN lub plików offline poza biurem
Znane foldery w OneDrivelaptopy poza biuremsynchronizacja przez internet; jeden mechanizm na folder
Pierścienie w GPOstacje stale w sieci domenowejbrak odbioru zmian przez laptopy, które nie widzą kontrolera domeny
Pierścienie w narzędziu do zarządzanialaptopy poza biuremzależność od agenta i jego raportu ostatniego kontaktu

Wdrożenie

  1. Inwentaryzacja obiektów GPO (Get-GPO -All, status, data zmiany, status AllSettingsDisabled) oraz raportu gpresult /h z kilku stacji: obiekt wygrywający dla każdego ustawienia i status Success dla wszystkich rozszerzeń. Wynik zasila mapę „co gdzie”, a obiekty bez właściciela dostają opis lub trafiają do archiwizacji poleceniem Backup-GPO.
  2. Zapisanie decyzji dla wierszy „oba potrafią” z datą i osobą. Przeniesienie ustawień między mechanizmami w kolejności: źródło, wycofanie z GPO, kontrola na stacjach, nowe źródło, zawsze najpierw dla grupy pilotażowej.
  3. Ustalenie standardu stacji: dwa lub trzy modele sprzętu, wzór nazw, obraz z agentem narzędzia, pakiety aplikacji przypisane grupom GG-APP-*, dane użytkownika poza dyskiem (jeden mechanizm na folder). Inwentarz aplikacji z konsoli narzędzia lub z kluczy Uninstall pokazuje różnicę względem standardu.
  4. Włączenie zasady BitLocker z opcją wstrzymania szyfrowania do czasu zapisu klucza w AD DS. Kontrola: dysk zaszyfrowany z włączoną ochroną (Get-BitLockerVolume) i obiekt msFVE-RecoveryInformation pod obiektem komputera w katalogu.
  5. Utworzenie grup GG-WU-Ring0 do GG-WU-Ring3 i czterech obiektów zasad grupy z wartościami z tabeli pierścieni. Pierścień 1 obejmuje każdą krytyczną aplikację i każdy model sprzętu. Kontrola: wartości odroczenia, terminu i prolongaty w kluczach HKLM:\SOFTWARE\Policies\Microsoft\Windows\WindowsUpdate zgodne z wierszem tabeli pierścieni.
  6. Wyszukanie pozostałości po WSUS (zasada Specify intranet Microsoft update service location) i przeniesienie pierścieni laptopów poza biurem do narzędzia do zarządzania końcówkami.
  7. Praca w cyklu miesięcznym: przejście do kolejnego pierścienia po braku zgłoszeń, porównanie UBR po terminie pierścienia 2, przegląd listy urządzeń niezgłaszających się.

Ograniczenia i pułapki

  • Win32_Product w inwentaryzacji. Zapytanie uruchamia sprawdzenie spójności każdego zainstalowanego pakietu MSI, trwa minuty, obciąża dysk i potrafi rekonfigurować zainstalowane aplikacje. Do inwentarza służą klucze Uninstall, szybkie i tylko do odczytu.
  • Stacja poza kontrolerem domeny. Komputer, który nie widzi kontrolera domeny, zostaje przy ostatnio pobranych zasadach: laptop pracujący zdalnie bez VPN może mieć konfigurację sprzed miesięcy, a w żadnej konsoli nie widać błędu. Data ostatniego zastosowania zasad w wyniku gpresult /r ujawnia taki przypadek.
  • Komputer w dwóch grupach pierścieni. Dostaje oba obiekty, a bez ostrzeżenia wygrywa ten, który wynika z kolejności przetwarzania: w tym samym kontenerze obiekt o niższej kolejności linków (wyższym priorytecie), w różnych kontenerach położenie w hierarchii i opcja Enforced. Zmiana grupy komputera działa dopiero po restarcie, bo przynależność do grup trafia do biletu Kerberos przy starcie systemu. Po usunięciu Authenticated Users z filtra zabezpieczeń komputer wymaga prawa odczytu obiektu, więc grupa pierścienia musi mieć w zakładce Delegation samo prawo Read.
  • Pozostałość po WSUS. Jeśli w którymś obiekcie został Specify intranet Microsoft update service location, stacja z Windows 11 pobiera wszystkie aktualizacje z serwera WSUS, dopóki zasada źródła skanowania (Specify source service for specific classes of Windows Updates) nie wskaże Windows Update. Odroczenia z pierścieni źródła nie zmieniają, a dawna zasada dual scan nie jest w Windows 11 obsługiwana.

Źródła